100 yıl önce de 200 yıl önce de gelecekten umudu olmayan insanlar vardı, tabi umudu olanlar da vardı ama bugün onları kimse hatırlamıyor öyle yada böyle yaşadılar ve öldüler.. 100 yıl sonra bizi de kimse hatirlamayacak tüm bu kaygı boşuna değil mi ? Bu hayatı yaşıyorsak bir sebebi olmalı bir şekilde doğduk büyüdük e öleceğiz orasi da kesin e o zaman bu kaygı ne için?

Sana tek tavsiyem şu; bir şey yap, çabala sonuna kadar çabala olursa olur olmazsa dersin ki çabaladım olmadı.
Bu çaba geleceğe dair bir umut bulmak da olabilir..