Hayatı çok ciddiye alıyorsun.

Geçmişe takılıp kalmaktan anın tadını çıkaramıyorsun.

Şükür etmeyi ihmal ediyorsun.

İnsanlara hak ettiğinden fazla güveniyorsun.

İşler iyi olduğunda herkes iyidir, kötü olduğunda öyle olmayacaktır ancak bu her zaman yüzüne tokat gibi çarpıyor.

Hatalarından ders çıkardığını sanıyorsun, asla bir daha aynı hatayı yapmam diyorsun ancak bunun sonu asla gelmiyor.

Her şeyi çok bildiğini sanıyorsun, çok bilen çok yanılır bunu her zaman unutuyorsun.

İnsanların iyiliğini düşünmekten kendine sıra gelmiyor, doğanın akış dengesini bozuyorsun.

Alma verme dengesine asla uymuyorsun, sonunda canı sıkılan sen oluyorsun.