Yakın zamanda, birkaç arkadaş edinme girişimim oldu. Eskilerin en vasatlarını bile mumla arar oldum. Eski arkadaşlarım az, çok mantık yürüterek dinleyip konuşurdu. Diyalog kurduğumu hissederdim. En algısı düşük olanı bile anlamadıysa "anlamadım" diyebiliyordu.

Son zamanlarda konuştuğum birine, çok stresli olduğu birgünde, bunu neşelendirmek için olumlu birkaç cümle söyledim. Neredeyse hiç alakası olmayan negatif yanıtlar verdi. Ertesi gün, negatifliğini anlatmaya çalışayım, öz farkındalık yaşar belki diyerek konuşmaya başladım. "Dün böyle böyle dedim, olumsuz yorumladın" derken cümlemi ağzıma tıktı. Açtı ağzını, yumdu gözünü. Sustum.

Başka bir gün bir kafeye gittim. Masada tek başıma oturuyorum. Kitap okuyorum. Bir boş sandalye daha var, masamda. Birisi hiçbir şey demeden, sandalyeyi sürükleye sürükleye (berbat bir ses çıkıyordu) alıp masasına çekti. Ardından sanırım birkaç dakika bekledim. Sonra masasına gittim. Sakin bir sesle dedim ki "sandalyeyi alırken sorabilirdin". Üstüme yürüyüp elimdeki çayı dökmemi sağlayacak şekilde koluma vurdu. Yanındaki arkadaşının biri, bana avazı çıktığı kadar bağırarak haraket etti. Üç kişilerdi. Ne kaçtım, ne de saldırdım. Yalnızca sustum.

Başka bir gün yine bir kafeye gittim. Kitap okuyorum. Mekanda genç, yaşlı, bayanlar, erkekler var. Kalabalık bir grup geldi. Hepsinin ortalama yaşı 50'den aşağı değildir. İçlerinde birisi yüksek sesle sürekli aşırı küfürlü konuşuyordu. Bu grubun içinden biri, bu küfürbaza bayanları işaret etti. Yani, küfür etmemesi için uyardı. Adam daha da küfürlü konuşmaya başladı. Utanmadan gülüyor da. Uyarmayı düşündüm ama yine sustum.

İyileri sona sakladım. Yeni tanıştığım iki kişiyle muhabbetimiz gayet iyi gidiyor. Sonunda insanca konuşabiliyoruz