Canım kardeşim,
Öncelikle içtenlikle geçmiş olsun… Yazdıklarını okurken boğazım düğümlendi. Kelimeler bazen kifayetsiz kalıyor ama yine de yazmak istedim; en azından yalnız olmadığını bil istedim.
Annenin hastalığını öğrendiğin anı anlattığın o cümle… O kadar tanıdık geldi ki. Bir anda zaman duruyor sanki, sadece o kişiyle geçen anlar kalıyor geriye. Ne kadar kıymetli olduklarını o anda daha da derinden anlıyoruz, değil mi?
Rahim kanseriyle alakalı çevremde birkaç vaka oldu. Herkesin süreci biraz farklı ilerliyor ama şunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim: Moral ve sevgi gerçekten tedavinin bir parçası gibi. Annene göstereceğin ilgi, yanında olman, onunla gülmen, onunla ağlaman… bunların hepsi çok kıymetli. Eminim ki sen onun en büyük gücü olacaksın.
Mental olarak nasıl dayanılır diyorsan; açık söyleyeyim, bazı günler çok güçlü hissediyorsun, bazı günler sadece ağlamak istiyorsun. Ama insan, sevdiği için ayağa kalkmayı öğreniyor. Her sabah “bugün iyi geçsin” duasıyla uyanıyorsun. Ve her ufak iyi gelişme, kocaman bir bayram gibi geliyor. O yüzden ne fazla umut, ne karamsarlık… Dediğin gibi, realist olmak en doğrusu. Ama unutma, gerçeklerin içinde umut da var.
Dualar konusuna gelince… Bu satırları okurken kalbimden “Allah şifa versin” diye geçirdim. Hem de içimden değil, kalbimin tam orta yerinden… Kimbilir, belki bu satırları okuyan başka gönüller de senin ve annen için dua eder. Dualar zinciri oluruz.
Sen güçlü durabildiğin sürece, annen de senden güç alacak. Burada ne zaman içini dökmek istersen, yaz. Bazen tanımadığın birinin cümlesi bile insanı ayağa kaldırabiliyor.
Allah yardımcınız olsun kardeşim. Unutma, yalnız değilsin.