Kendimden biraz bahsedecek olursam, minimalist yaşayan, asgari ücretin bir tık üstü kazanan biriyim. Ne tarafa dönersem döneyim insanlarda inanılmaz bir para sevdasını gözlemliyorum. Para sahibi kişiler ise kendilerini resmen tanrı gibi görmeye başlamışlar. Şu dünyada yaşayacağımız 65-80 yıl ortalama. Yani diğer bir dünyada yanımıza getireceğimiz bir şey için bu kadar çabalamak niye anlam veremiyorum. Okumuş, kültürlü, hatta ve hatta öğretmen olmuş kişilerde ise bile zengin koca hayali mevcut. Gerçekten anlam veremiyorum. Benim için para karnın doyuyor mu ? faturalarını ödeyebiliyor musun ? İstediğin şeyleri alabiliyor musun ? Evin var mı ? Bunlar evetse sorun bitiyor benim için.

Ömer Hayyam'ın en sevdiğim rubaisini aşağıya bırakayım ;

“Yarım somunun var mı? Bir ufak da evin?
Kimselerin kulu kölesi değil misin?
Kimsenin sırtından geçindiğin de yok ya?
Keyfine bak: En hoş dünyası olan sensin.”
― Ömer Hayyam