Hocam işte tam burası bam teli. “Sende sorun yok” derken şunu kastettim: senin karakterin, zihnin bozuk değil. Ama bu kafanın sürekli çalışması — evet — hayat kalitesini bayağı baltalıyor. Uyuyamıyorsun, yorgun kalkıyorsun, gün içinde sersem gibi dolaşıyorsun, motivasyon sıfıra iniyor.
Yani anlayacağın; sorun yok gibi duran şey, aslında bayağı da sorun.
Sen başka şeye odaklansan bile beyin "tamam güzel, şimdi benim sahnem" diye yastıkla beraber sahneye çıkıyor. Çünkü zihin bütün gün bastırılmış ya da ertelenmiş düşünceleri gece servis ediyor. Sanki sen gün içinde bir şeylerle oyalandıkça o arka planda “birikir de birikir”... gece olunca da önüne konur tabak gibi.
O yüzden bunu biraz önden yavaşlatmak lazım. Mesela şu işe yarayabiliyor:
Yatmadan 1 saat önce yavaşlama ritüeli başlat. Işıkları hafif kıs, ekranı bırak, sanki beyne ‘kapanıyoruz abi’ mesajı ver. Ve o kapanışta illa meditasyon yapmak zorunda değilsin, sadece sessiz bir köşede otur, hafif bir müzik aç, bir şeyler karala. Ama gün içindeki gürültüyle geceye geçme. Çünkü beyin geceye patlamayla giriyor, sen de altında kalıyorsun.
Bir de çok düşündüğün şeyleri bastırmaya çalışma. Onlara "dur" demek, aslında onları daha güçlü yapıyor. Aklına bir düşünce geldiğinde “tamam bu da geldi, hoş geldin” deyip geçmeyi dene. Direnmezsen, düşündüklerin bir süre sonra kendi kendine sönmeye başlıyor.
Ama sen “yok abi olmuyor” diyorsan, çok normal. O zaman gel daha sağlam şeyler dene. Nefes teknikleri, fiziksel rahatlatma hareketleri, hatta uyurken kulaklıkla yönlendirmeli sesli meditasyonlar. Ciddi ciddi işe yarıyorlar.
Ama son söz: sen yalnız değilsin, bu kafa yoran beyinler çok değerli, ama biraz eğitilmesi lazım. Beyni susturmak değil, onunla barış yapman lazım. Yoksa seni her gece "çay koy gel konuşucaz" moduna alır.