Selam olsun,

Bugün yaşadığım bir olaydan bahsetmek istiyorum ama bu kişisel bir olayın anlatımı değil.
Bir resim çiziktirmeye çalışacağım.

Ben muğlanın bir ilçesinde yaşıyorum yaşadığım yer köy.
Bir gençle konuştuğumda yurtdışına yerleşeceğini öğrendim.
Bakınınız, istanbul, ankara, izmir değil muğlanın köylük alanındaki bir gençten bahsediyorum.

Beni tanıdığından hangi ülkeye nasıl gidilir bilgi almak istedi ben meraktır diye anlattım ettim.
Malum çok kişi soruyor laf olsun diye.
Çocuk bildiğin malı mülkü satışa koymuş cidden gidecek.
Zehir gibi ve ahlaklı dürüst ve çok zeki bir çocuk.

Yani biliyorum elbette gençler yurtdışına çıkma eğiliminde ama artık köylere kadar bu olayın sıçraması gerçekten beni çok üzdü.
Kendi memleketinden ümidi olan insan neden gitsin değil mi?
Ümidi yok kendi memleketinden.
Çok üzücü bir durum.

Yarınlarda bize ışık tutabilecek, ileriye adım attırabilecek çocuklar gidiyor.
Kimse bununla ilgili dertlenmiyor.
Gitsinler efendim, biz bize yeteriz diyorlar.
Hani sülalemde Türkiye'de kalan bir ben varım ama bunu ekonomik olarak görürdüm. İmkan var gidilebilir.
İstanbul, ankara, izmir olduğunda hadi büyükşehir buradaki gençler büyükşehirde yaşadığından zorlanıyor, haklı olabilirler derdim.
Köy yerinde her sülalede yurtdışında birkaç çocuk var artık.
İmkanı olsa giderim diyenleri saymıyorum.

Bu durumun dert edildiğini, tersine çevirmeye çalışanı görmemek ise düşündürücü.
Siz ne düşünüyorsunuz?