Aralık ayında nişanlandık. O an her şey çok güzeldi, birbirimize olan sevgimiz her şeyin önündeydi gibi hissediyordum. Birlikte bir gelecek kurmaya karar vermiştik ve şubat sonunda nikah için tarih aldık, 22 Mayıs. Her şey planlandığı gibi gidiyordu. Ama sonrasında işler değişti.


Bir ay önce, her şeyin bitti ikimiz de birbirimizden uzaklaşmaya başlamıştık, ama o anı kabul etmek çok zordu. bu sabah, her şeyi düzeltmek için ulaştım ve konuştuk. O bana "Seni nişanda da sevmiyordum, nikah günü alırken de sevmedim" dedi. O an, her şeyin yavaşça paramparça olduğunu hissettim.


Yıllarca sürecek bir ilişkinin temellerini atarken, aslında birbirimizi sevmediğimizi, sadece o anın heyecanıyla adımlar attığımızı anlamak gerçekten zordu. Ama gerçek, ne kadar acı verirse versin, sonunda kendini gösterdi.


O anı yaşarken, içimde bir boşluk oluştu. Ne o an ne de o yüzük, gerçekten anlam taşımıyormuş. Gerçekten sevilmediğim birinin yanında hayatımı geçirmeyi hayal etmişim.