İzmir’in Çiğli ilçesinde, sanayi sitesinin köşesinde, ufacık bir dükkân vardı: “Ahmet’in Pilav-Sote Evi.” Ahmet Usta, ellili yaşlarında, bıyıklı, hafif göbekli bir adamdı. Hayatında iki şeyi mükemmel yapabiliyordu: tavuk sote ve pilav. Ne bir çorba, ne bir tatlı, ne de başka bir yemek. Menüde sadece “Pilav üstü sote” ve “Sade pilav” yazıyordu. Dükkânın sloganı da basitti: “Ne gerek var ki başka şeye?”Ahmet Usta’nın müşterileri genelde sanayi işçileri, taksiciler ve mahallenin meraklı teyzeleriydi. Ama herkesin bir noktada sorduğu aynı soru vardı: “Ahmet Usta, niye başka bir şey yapmıyorsun?” Ahmet’in cevabı hep aynıydı: “Pilav doyurur, sote lezzet verir. Daha neyi kovalayayım?”Bir gün, dükkâna kasketli bir taksici geldi, adı Hüseyin’di. “Ahmet Abi, çorba yok mu?” diye sordu. Ahmet Usta, tavayı karıştırırken cevap verdi: “Çorba mı? Onu içeceksin, sonra gene acıkacaksın. Al pilav üstü sote, saatlerce tok kal!” Hüseyin, “E peki salata?” dedi. Ahmet Usta kaşlarını çattı: “Salata mı? Tavuk sotede biber var, domates var, soğan var. Daha ne salatası istiyorsun, tabakta bahçe veriyorum!” Hüseyin pes etti, ama pilavı yerken mırıldandı: “Bu adam salatayı soteye sayıyorsa, yakında pilavı da çorba diye kakalar.”Başka bir gün, dükkâna eli poşet dolu bir teyze geldi, adı Ayşe’ydi. “Ahmet, oğlum kek yapmış, yanına sote uyar mı?” dedi. Ahmet Usta düşünmeden cevap verdi: “Kekle sote mi? Teyze, sen tatlıyı tuzluya mı katacaksın? Al pilav üstü sote, kekini sonra ye!” Ayşe Teyze şaşırdı: “E başka bir şey yap bari, köfte falan?” Ahmet Usta tavayı havaya atıp tutarken, “Köfteyi napayım? Tavuk varken dana mı doğrayayım, pilav üstüne sote kral zaten!” Ayşe Teyze söylendi: “Bu adamın dükkânı ya kapanır ya da Michelin yıldızı alır, ortası yok.”Bir keresinde, sanayiden genç bir çırak geldi, adı Mert’ti. “Ahmet Abi, menüde tatlı yok mu?” diye sordu. Ahmet Usta, pilav kepçesini elinde sallayarak, “Tatlı mı? Sotenin baharatı ağzında kalır, o sana tatlıdır. İlla istiyorsan üstüne şeker serp!” Mert kahkahayı bastı: “Abi, sen pilava şeker serpip tatlı diye satarsın ha?” Ahmet Usta göz kırptı: “Denemedim desem yalan olur, ama tutmadı.”Dükkânda komik olaylar da eksik olmazdı. Bir gün Ahmet Usta, soteye fazla pul biber kaçırdı. Müşterilerden biri, kamyon şoförü Recep, ilk lokmayı alınca bağırmaya başladı: “Ahmet, bu ne lan, ağzım yangın yeri!” Ahmet Usta sakin sakin cevap verdi: “Recep, Karadeniz usulü yaptım, erkek adam acıya dayanır.” Recep, gözleri yaşlı pilavla sote arasında mekik çekerken, “Abi, bu acıya dayananın ciğeri çelikten olur!” dedi. Yan masadaki taksiciler güldü: “Recep, Ahmet Usta seni baharatla terbiye etti!”Bir başka sefer, dükkâna yeni taşınan bir memur geldi, adı Burak’tı. Sipariş verdi, ama pilav üstü sote gelince kaşığı elinde kaldı. “Ekmek yok mu?” diye sordu. Ahmet Usta, “Ekmek mi? Pilav var, niye ekmeğe gerek duyuyorsun? Sote zaten kaşıkla yenir!” Burak, “Abi, alışkanlık işte, ekmekle banayım dedim” deyince Ahmet Usta patladı: “Banmak mı? Bu yemek banmalık değil, kaşıklık! Ekmek isteyen fırına gitsin!” Burak sustu, ama çıkarken arkadaşına mesaj attı: “Bu dükkânda ekmek isteyeni dövüyorlar galiba.”Ahmet Usta’nın dükkânı böylece Çiğli’de efsane oldu. Müşteriler hem yemeğe hem Ahmet’in cevaplarına doydu. Menü hep aynıydı, ama kimse sıkılmadı. Çünkü Ahmet Usta, pilav ve sote ile sınırlı dünyasında, herkesi hem doyuruyor hem de güldürüyordu. Bir gün dükkâna bir tabela astı: “Pilav-Sote Evi: Az çeşit, çok muhabbet.” Müşteriler okuyup güldü: “Doğru demiş, burası yemekten çok stand-up!”


Gerçek bir hikayeden alıntılanmıştır. Okuma zevkini artırmak adına abartı ve süslenerek anlatılmıştır.

daha önceki olumlu tepkilerinize istinaden etiketlendiniz, çıkmak için yazınız.







@AFNaNTiK; @KenX; @A.AY; @OzeL; @KarademirCreative;



@info_Tarih;@ESSA;@sbulut; @MarjinX; @BartogGM; @Domainler; @neweraino;