Sevdiğim yerimden vuruldum… İçinde yaşadığım şeyin içinden çıkamadım. Hapsedildim… Kelimeler bile yetmiyor açıklamaya… Üstüne de bu karşıma çıkınca yıkıldım…
Zaman bile yarama merhem olamıyor artık. Nereye baksam, neye dokunsam, neyi duysam, her şey beni oraya geri çekiyor. Sanki göğsümün tam ortasında bir ağırlık var, nefes almak bile zahmetli.
Kaçmak istedim, gözlerimi kapatıp başka bir dünyaya uyanmak… Ama insan kendinden nereye kaçabilir ki? Kendi içime düştüm, kendimde kayboldum. Her şey aynı, herkes yerinde… Ama ben eksik, ben yarım, ben paramparçayım.
Belki bir gün… Belki bir gün geçer dedikleri gibi. Ama bugün değil. Bugün, içimde kopan fırtınaların ortasındayım, sessizce savruluyorum…