Bazen dalıyorum… sadece 3-5 saniye belki, ama o birkaç saniye içinde zaman bükülüyor sanki. Etrafımdaki her şey silikleşiyor, sesler boğuklaşıyor, ben içimde bir yerlere çekiliyorum. Kimsenin fark etmediği bir boşlukta, çocukluğumun izlerini, kırıldığım anları, söyleyemediklerimi, susup içime attıklarımı buluyorum. Kısa bir zaman dilimi ama içinde bir ömür varmış gibi… Sanki dünya dönüyor ama ben duruyorum. Gözüm bir noktaya takılı, kalbim başka bir şey anlatıyor. O anlarda en çok ben oluyorum, en gerçek ben…