Eğer kendisi çocukları vermek istemiyorsa, hapisten çıkan birine çocukların verileceğini zannetmiyorum ben. Siz babalık yapabilen iyi bir abi olabileceğinizi düşünüyorsanız, gerisi teferruat. Ben gidiş geliş 10-12 saat mesafede olan bir şehirde birine aşık oldum, o zaman ki çalıştığım işimi bırakıp sırf daha sık görüşebilelim diye kamyoncu oldum, çok şükür buna değdi de. İleride evlenmeye karar verdiğimizde onun veya benim ailemden biri karşı çıkarsa da, Kars'a da taşınırım Mars'a da. O zaten en başta göze aldı benim için şehir değiştirmeyi, ben de alırım biraz daha uzaklaşırız sorun değil biz beraber mutlu olduktan sonra. Önemli olan sizin yapabileceklerinizin sınırı. Gözünüzü ne kadar karartabilirsiniz? Kariyerinizden, ailenizden veya sizin için değerli olan nelerden vazgeçebilirsiniz birbiriniz için? Siz yaptınız diyelim, aynı durumda o olsaydı sizin için aynı fedakarlıkları yapar mıydı sizce?