Bugün sizlerle biraz özel bir konuyu, sevdiğim kızla yaşadığım durumu paylaşmak istiyorum. Tecrübesi olanların yorum yapması beni gerçekten çok mutlu eder. Özel bir şirkette çalışıyorum.
Tanıştığım kız arkadaşım da bizim şirkette taşeron bir firmada çalışıyor. Ben 31 yaşındayım, o ise 29.
İlişkimiz başladıktan sonra, daha ilk haftada bana “Sana bir şey söylemem gerekiyor” diyerek iki çocuğu olduğunu anlattı. Biri 13, diğeri 7 yaşında. Duyunca ilk etapta yıkıldım diyebilirim. Çünkü klasik bir Türk ailesinde yetiştim ve ailemin böyle bir durumu asla kabul etmeyeceğini biliyordum. Ama diğer yandan onu gerçekten çok sevdim.
“İş başa düştü” dedim. Bir şeyler yapmam gerekiyordu. Ailemi ikna etmeye karar verdim.

İlişkimiz şu an 1.5 yılı geçti. Bu süreçte babamın arkadaşlarıyla konuşarak onu ikna etmelerini istedim ama babam çok katı ve eski kafalı bir insan. Kesin bir dille böyle bir evliliğin mümkün olmadığını söyledi.
Annemle de konuştum, hatta onun arkadaşlarıyla bile paylaştım durumu ama annem de “Baban ne derse o” düşüncesinde olduğu için sonuç alamadım. Bir ara ayrılmayı denedik ama bu ikimizi de fazlasıyla yıprattı.
Ek olarak şunu da paylaşmak istiyorum: Sevgilimin eski eşiyle altı yıl önce boşanmış. Çeşitli davalardan dolayı hapisteydi. Şimdi çıkan afla birlikte cezaevinden çıkıyor ve çocukları da alacakmış.

Bu konuda kafamda çok fazla soru işareti var. Bir yandan ailemin baskısı, düşünceleri ve yetiştiğimiz ortam beni etkiliyor. Dürüst olmak gerekirse, biz biraz “sorgulamadan büyütülmüş”, “itaatkar” bir nesildik.
Babamın baskısıyla büyüdük; sadece bu konuda değil, hayatımızın birçok alanında. Eğer babam bir şeyi istemiyorsa, onun canı isteyene kadar o şey olmazdı. Ya da çok uzun zamanlar boyunca yalvara yalvara, defalarca tekrar ederek ancak öyle olurdu.
Hep onun dediği olurdu, biz ise sadece uyum sağlardık.
Ama tüm bu zorluklara rağmen ben de onu çok seviyorum. Gerçekten çok iyi anlaşıyoruz. Yanında huzur buluyorum ve hayatın yükünü birlikte taşıyabileceğim biri olduğunu hissediyorum.
Bugün geldiğim noktada bazı şeyleri daha net görebiliyor, sorgulayabiliyorum. Yeni nesille konuşurken bile zorlandığım zamanlar oluyor çünkü onlar sorgulamayı biliyor.
Bu ilişkiyi devam ettirirsem, büyük ihtimalle ailemi tamamen kaybedeceğim. Belki birkaç senelik bir kırgınlık olur, belki babam mezara kadar bu duruşunu sürdürür… Bilmiyorum.
Aranızda çocuklu biriyle evlenmiş olan var mı? Ya da bu tür durumları yaşamış, gözlemlemiş kişiler varsa düşüncelerini öğrenmek isterim. Ne gibi zorluklar yaşadınız? Beni ne bekliyor olabilir?
Tüm yorumlarınıza açığım, şimdiden teşekkür ederim.