İlk aldığımızda bebekti, yem bile yiyemiyordu biz yedirdik. Tişörtümüzde, boynumuza sokulup uyutarak büyüdü. başka şekilde uyumayı sevmiyordu. herkesin elini parçalayıp, bizi ısırmıyodu. boncuk'umuzu kaybettik. ailemizin bi parçasıydı. böyle alışınca çok kötü oluyo gerçek biri ölmüş gibi. yanındaki kuşlar bugün hiç ötmüyor. burda da paylaşmak istedim. mekanı kuş cenneti olsun.

(içme şu zıkkımı dedik dinlemedi...)