Eşime evlilik teklifi edeceğim günden 1 gün önce babam evi terketmişti. 2 gün sonra da isteme gidecektik ama babam yoktu.

Eşime bu durumu anlatamadım, sıkıldım utandım. Neyse evlilik teklifi ediyorum ama içim kan ağlıyor. Babam giderken eşim için zamanında aldığımız 3-4 bilezik falan her şeyi yanında almış götürmüş. Neyse..

Evlilik teklifi ettiğim günün akşamı eşim beni aradı, “gözlerine bakınca acı gördüm, benle alakalı değil biliyorum ama ne sıkıntın var söyle saklama benden” dedi. Ben de yaşadığım sıkıntıları ve sonucunda babamın bizi terkettiğini vs.. anlattım.

“Babası ölen insanlar var, onlar da istemeye giderken babasız gidiyorlar” dedi ilk önce, ardından “biz seninle bilezik için mi evleniyoruz, git sahtelerinden al gel 2-3 tane kim bilecek sahte olduğunu” dedi.

Ben eşime sahte bilezik takmadım, her şey dört dörtlük oldu, babam geldi olaylar düzeldi falan ama eşimin bu yaklaşımını ömrüm boyunca unutmam.

Şu an evliliğimizin 4.yılı, eşim devlet memuru ben de öyle. Özellikle maddi konularda size örnek vermek istiyorum. Daha eşim kendisi gidip maaşını bankadan çekmemiştir. 100 liralik bir şey alsa “alabilir miyim?” diye sorar, kızacağımdan veya laf edeceğimden değil, kendi nezaketinden.

Evlilik zor bir karar kardeşim, insanları tanımak çok zor. Ancak görüştüğünüz kişi kendisini size tanıtmak için gayet açık olmuş bence.