Bence bu şekilde çalışan herkeste zihinsel fiziksel yorgunluk yerine her günün aynı koşuşturmacayla geçmesi herşeyin için çabalanması gibi sorunlar büyük dert olabiliyor. Genel olarak insanın bünyesi sinirleri kaldırmıyor gibi. Çalışıyorum bu kadar ama ne için ? Ne hayat yaşıyorum ki bu kadar çalışayım döngüsü içinde kayboluyor insan
Kesinlikle haklısın. En büyük yorgunluk, fiziksel ya da zihinsel değil,
hayatın sadece çalışmak ve bir şeylere yetişmeye çalışmaktan ibaret olması gibi hissettiren o tükenmişlik hissi.
Her gün aynı tempoda koşuşturmak, çabalayıp yine de "tamam, artık rahatım" diyememek insanı bitiriyor.
Bir noktadan sonra da
"Ne için çabalıyorum?" sorusu çıkıyor ortaya. Çalışıyorsun ama gerçekten bir hayat mı yaşıyorsun?
- Yoksa sadece faturaları, kirayı, borçları kapatmak için var olan bir makine misin? Bu döngüden çıkmak da kolay değil, çünkü sistem bunu dayatıyor.
Senin için bir
"bari şu olsa da buna değse" dediğin bir şey var mı? Mesela,
bu kadar çalışmanın sonunda ulaşmayı umduğun bir hedef ya da hayal? Eğer o bile yoksa işte asıl sıkıntı orada başlıyor.