Merhaba, ben Umut.
22 yaşında olup, Türkiyenin en gözde savunma sanayiilerinden birisinde yaklaşık 2.5 yıldır çalışıyorum. Dile kolay 2.5 yıl ama yaşarken maalesef ki pek de öyle değildi. Maddi olanakları evet güzel fakat mutlu değildim. Aklınıza gelebilecek her türden mobbinge maruz kalıyordum bu şirket içerisinde. 05.03.2025 tarihinde artık farklı bir yol çizmem gerektiğini, içerisinde bulunduğum hayatın bana ait olmadığını düşünerek istifamı verdim. Yenisini çizme kararı aldığım yolumun artık iyi ve kötüsüyle tüm sorumluluklarını üstlenebileceğim, mutlu olabileceğime dair en ufak bir ihtimal dahi varsa üzerine koşacağım yeni bir yol. Başlarda ilk iş deneyimim olduğu için şımarıklık yapıyorsun şeklinde düşünüp kendimi her türlü zorladığım bu şirket, daha sonrasında benim için belki de benim yolum bu değil kisvesiyle dolduğum, kendim olmaktan çıktığım bir hale bürünmüştü. Üzerimde borçla ayrılmış olup bir bilinmeze doğru sürükleniyor olsam da hür irademle karar verebiliyor olmak ve bunun tüm sorumluluğunu üstlenebilmek
Tarifsiz bir his.
İlerleyen süreçte beni neler bekliyor bilmiyorum fakat bildiğim tek bir şey var; insan kendiyle ilgili verdiği kararların tüm yükü altında ezilmek yerine, o yükü sırtına alıp yürümeye başladığında özgürleşiyor. Artık bildiğim bir şey daha var: hayat, sadece maddi refahı değil, ruhun huzurunu da barındırmalı. Çünkü mutsuz olduğun bir ortamda geçen her gün, ömürden çalınmış bir gün gibi geliyor insana.
Şimdi önümde yeni bir sayfa var. Korkularla dolu belki, ama aynı zamanda umutlarla da. Belki daha fazla zorlanacağım, belki çok daha fazlasını riske atacağım ama bu defa yaşadığım her şey bana ait olacak. Kendim için, kendim olarak yürüyeceğim bu yolu. Ve bu bile başlı başına bir güç, bir başlangıç.
Bu metinin benim gibi yolunu kaybetmiş olanlara ışık olması dileğiyle... Sağlıcakla kalın!