Maalesef bu ülkede sağlık sistemi oldum olası böyle. Doktorların bilgi düzeyi gene olarak yetersiz. Sağlık kurumları yetersiz. Sağlık yönetimi son derecek beceriksiz...


Sene 1993 yaşım 15. Aynı anda Tüberkiloz ve Menenjit geçiriyorum. Apar topar acile götürülüyorum. Sözüm ona doktorun 10 dakikalık muayene sonucu aileme pat diye söylediği söz; "Bu çocuğa yapılacak birşey yok bu ölür."

23 Yaşındaki Abim bu sözüm ona doktora epeyce saydırıp ve hiç bir müdahalede bulunmadığı için biraz da saldırıyor ve beni Cerrahpaşa Tıp Fakültesine yetiştiriyor. 8 Aylık tedavi sonucu iyileşiyorum. Aradan 1 yıla yakın bir süre geçtikten sonra Annem ile farklı bir hastanede iken bu sözüm ona doktora rastlıyoruz. Annem bana bu durumu anlatıyor. Ben de ergen aklı bu herifin yanına gidip şunu dedim.

Ben: Beni tanıdın mı!
Güya Doktor: Hayır (gıcık suratı ile sırıtarak diyor)
Ben: Tabi tanımazsın hem kör, hem de cahilsin
Güya Doktor: Ne diyorsun sen! (atarlanıyır ve artistçe)
Ben: Ben geçen sene 5 dakikalık muayenede ölür bu ben birşey yapamam dediğin ve başından savdığın çocuğum. Ölmedim! (Bağırarak söylüyorum ki tüm hastalar duysun diye)

Tabi etraftaki tüm hastalar buna iğrenç ifadelerle bakmaya başladı. O ara annem beni zorla oradan götürdü. Sonraki hafta tekrar bir görüp saydırayım istedim çocuk aklımla ama gittiğimde bu sözüm ona doktorun hastaneden ayrıldığını öğrendim. İnşallah ben vesile olmuşumdur diye de sevindim.