Ben boşanmış ve zaten pekte severek evlenmeyen bir ailenin çocuğuyum. Çocuk olarak eskiye dair hatırladığım pek güzel bir şey yok. Kötü de bir şey yok. Sanki hafızam silinmiş ve hiç ailem olmamış gibi hissediyorum. Bilmiyorum. Belki travmadır. Belki gerçekten eksiklikti benim için.
Hani Squid Game'de oylama yaparken sağa sola geçerler ya. Evet Hayır diye. Burada "Para" ve "Aşk" ikilemini yerleştirmek istiyorum. İnsanlar yavaş yavaş para gerçeğini kabul edip, her ne kadar "Ben parasız erkeği severim" diyen kızlar görsek bile aslında hakikat yaşandıktan sonra anlaşılıyor. Demem o ki bence iyi bir düzen kurmadan o topa girmemek. Yani ben girmeyeceğim. Mesele ev, araba değil aslında evi idare edebilecek düzeyde bir sorumluluk duygusu. Her şeyi planlamak, çocuk olursa planını da düşünmek gerek.
Yani iyi bir sorumluluk duygusu, birbirinin sevgisini hissedebilen iki kalp ve iyi bir iş ile bence başlangıç yapılabilir. He ev, araba varsa çok güzel bir artı. Ama inanın hepsi o değil. Yani engel değil.
İşin özü .. Ne anlatacaktım ben ya.. Tüh.. Güzel bi paragraf açtım buraya güzel bi kapanış yazacaktım.. Neyse, ne anlatacağımı unutmakla birlikte saygılar sunuyorum.
Edit: Bazı insanlar da uzun süre yalnız kaldıkları zaman yalnızlıklarına aşık olur. Bazı insanların kaderi tek yazılmıştır ve herkesin zamanı farklıdır. Geç kalmış hissi tam da bu yüzden ama henüz zaman gelmedi. Yine de 4 duvar arasında bir partner bulmak zordur eğer benim gibi oyuncuysanız. Dışarı çıkıp, gezmek ve sosyalleşmek gerekir. Ne zaman kimin karşınıza çıkacağını bilemezsiniz. Ha ben oyunlardan devam edeceğim, evlenmeyi düşünmüyorum şu an için. O ayrı. Yaşım 30 bu arada. Ama ben hala çocuk gibiyim asfasfasf
Edit2 : Kendime hala haribo, doritos, dondurma ve jelibon alıyorum. Hatta dün "Cino" çikolata alıp aşırı gereksiz mutlu oldum. Sizde küçük şeylerden mutlu olan birini bulursanız kaçırmayın derim
