2003 senesinde öğretmenlik yaptım. Eğitim fakültesi mezunuydum ve ilk kez sözleşmeli öğretmenlik yapıyordum. Normal şartlarda öğretmenlerle ilgili genelde negatif anılarım vardı. İlk derse girdiğimde, ne yapacağımı şaşırdım. "Bi yerlerim kalkmamıştı" ama heyecanlanmıştım. Öğrencilerimle arkadaş gibi olmak istiyordum. Fakat bunu yaparsam, ipin ucu kaçar mı diye de korkuyordum. Bir denge tutturmaya çalıştım ve büyük ölçüde başarılı oldum. Fakat öğrencilerle çok fazla samimi olanların derslerinde, sınıflarından gürültü eksik olmuyordu. Hatta diğer sınıfları bile rahatsız ediyordu. Çok katı öğretmenler de gördüm. Bu sefer de öğrenciler arkasından türlü türlü işler yapıyordu.

Uzun lafın kısası, "Davulun sesi uzaktan hoş gelir". Bulunduğunuz konum itibariyle dikkat etmeniz gereken çok fazla şey oluyor. Bu da çoğu zaman yanlış anlaşılıyor. Çok sevdiğim bir söz var; "Lahmacun değiliz ki herkesi memnun edelim". Kendi adıma konuşursam, yarın normal üye olduğumda daha samimi bir Yeniceri görebilirsiniz. Bu benim yetkiliyken "ukala" biri olduğum için değil, yetkimi bıraktığımda daha "rahat" biri olduğum içindir. Çünkü yönetici olarak yaptığım her hareket, diğer arkadaşlarımı da etkiliyor. Üye olaraksa, sadece kendimden sorumlu oluyorum. Umarım anlaşılmıştır.