Camide vakit geçirin hocam biraz huzur dolsun içiniz.

Alanında uzman olan doktorlarla görüşmenizi öneririm hocam.

Namaz Olucak ve Teslimiyet Olucak Hocam.

Panik atak zemini hazırlanıyor olabilri. 2 sene önce yaşadım sonra panik atağa geçti ama yenmesi zor olmadı.
Psikolog, psikiyatri ile görüşebilirsiniz.

Tabii ki öleceğiz, sadece günümüzü bekliyoruz.
Ölümlü canlıların hepsi ölümün acısını tadacak, ölürken bile ölümden daha beter olacağız.
Ruhumuzu cesetten ayıracak olan Azrail sabırlı değil, görevini kusursuz yerine getiren bir melek.

“her an ölecekmişim gibi” zaten her an ölebiliriz hocam. Önemli olan ölümden sonrası. Dini inancınız nedir bilmem ama inancınıza uygun ibadete yönelin maneviyatınızı arttırın.

Sorunun psikolojik buraya yazmak yerine bir psikologdan randevu almayı düşünebilirsin.

Hocam alaya alanlardan olmayacağım çünkü benzer bir durumu ben yaşadım geçmişte sizlere bahsetmek isterim;

Öncelikle Hatay'da ikamet ediyorum. 6 Şubat depremlerinin üzerinden yedi ay kadar vakit geçtikten sonra bende de benzer bir durum oldu, aslında bende ki durum tam olarak ölüm değil ama sürekli bir sıkıntı içerisindeydim. Sizin hissinizi dinleyince aklıma geldiği için anlatmak istedim. Evde duramıyordum, sürekli kalp çarpıntısı (taşikardi) hissediyordum. Hastane bahçelerinde kendimi güvende hissediyor yeri geliyor hastane bahçelerinde sabahlıyordum. Sonrasında doktor doktor gezmeye başladık, bu süreç içinde defalarca kez EKG çekildim, yine bir kaç kez holter takıldı kalp ritmim takip edildi. Sorun tam olarak burada başlıyordu aslında hiç bir EKG sonucunda veya holter sonuçlarında çarpıntı gözlemlenmedi. Evet kalp ritmim yüksekti ama bu taşikardi olabilecek seviyede değildi. Çok uzatmadan sona gelmek istiyorum, son olarak özel bir hastane de panik-atak tanısı konuldu. Antidepresan kullanmaya başladım ve bir kaç hafta sonra kendimi daha iyi hissetmeye başladım. İlaçlarımı hâlen düzenli olarak kullanmaktayım.

@Webza; hocamın dediğinde haklı olduğunu düşünüyorum. Sizlere tavsiyem şu olacak; psikiyatriye veya psikoloğa gitmekten çekinmeyin, hissettiklerinizi çözüme kavuşturabilecek tek çözüm belki onlar olabilir. Ben ilaçlarımı ilk vakitlerde kullanmayı reddettim ama kullandıkça alışmaya başladım. Artık çok daha mutluyum ve düzenli bir hayatım mevcut.

Hocam korkmayın, ölüm kaçınılmaz ha bugün ha yarın ,

Panik atak olabilir hocam bikaç sene önce bendede vardı kendim yendim

Deprem yaşamıştınız sanırım ondan dolayı bilinç altınız size oyun oynuyor.
Bu tür şeyleri düşünmek yerine başka şeylere vakit ayırın.

Çok takma, bir gün nasılsa öleceksin.

Rahat ol ölüm dediğin şeyden niye korkuyorsun ki uyuduğun zaman da bir bakımdan ölmüş oluyorsun zaten doğmadan önce neyse ölümden sonra da odur en azından başlangıcını biliyoruz rahat ol devam ke

Fetva vermiş gibi olmayım ama ölümden korkuyorsak iman zayıflığından olabilir. Sonuç olarak

İnna Lillahi ve İnna İleyhi raciun

Benim de depremden sonra başladı.

Kalbim çok hızlı değildi ama sert çarpıyordu tabii.. Heyecan hissi oluyordu, terliyordum, dünyadan kopuyordum. Her gün ölcem gibiydi.. Antidepresan almak istemedim ama sonra bir şekilde başladım. 6 ay kullandım iyileştim bıraktım. (doktora sormadan) Erken bıraktığım için tekrardan başladı, ben de ilaca yeniden başladım. Yani her şeyi doktorla beraber yapın. Ben hata yaptım siz yapmayın Şuan iyiyim arada sırada sosyal ortamlarda dalıp gidiyorum. Ama tekrardan tamamen geçirip bırakacağım.

İlaçtan korkmamak lazım, antidepresanlar deneysel ilaçlar olsa bile gerçekten etkileri var.

Bu tarz şeyleri yaşamayan anlayamaz bence.

Bu durum korkudan korkma tramvasıdır, yani bir kere ölecek gibi hissedersin. İmanlı olsan bile beyin kendini korumaya çalışır adrenalin salgılar ve titreme, kalp hızı artışı, heyecan yaşanır.

Bu durumu hep yaşayacağım diye korkup daha çok düşünerek korkudan korkmaya başlarsınız. Bunu yenmemde en büyük etken her aklıma gelene olabilir diyip geçiştirmek oldu.

Yani bu bir tramvadır, gerçekten basit bir şey değil. Beyninle savaşıyorsun resmen

6 Şubat depremlerinin aslında gizli ve fazla bilinmeyen gerçeklerinden birisi de psikolojik etkenler. Her ne kadar bu konu üzerinde fazla durulmamış da olsa inanın binlerce insan psikolojik olarak çok dert çekti ve çekmeye devam ediyor. Ben ilacı bırakma cesaretini henüz yakalayamadım. İlerleyen dönemlerde deneyeceğim ama kendimi hazır hissetmeden asla. Çok geçmiş olsun diliyor ve ilaçtan korkmamak gerektiğine kesinlikle katılıyorum. Deneysel, psikolojik veya her ney ise benim tedavime katkı sağlıyor ise kullanmaktan çekinmem.

depresyona girmişsiniz hocam, biraz sosyalleşmelisiniz
en kötü bir psikiyatriye randevu alın
ileriye dönük sıkıntı yaşarsınız