Çok zor zamanlardan geçtim ve geçmeye de devam ediyorum. Eskiden ara ara aklıma gelirdi ve sabaha uyanmamayı dilerdim. İki sene önce maraş depreminden sonra ise bir daha aklımın ucundan bile geçmedi. Çünkü depremde 6 yaşında çocuğunu kaybeden babanın dirayetlni, sabrını ve sözlerini hiç unutmadım. Şöyle demişti;

“Ahmedimizi Allah yarattı, bize satmadı, hediye de etmedi. Bir süreliğine emanet etti. Biz süreyi bilmeyince hep elimizde kalacak vehmettik, ama süre bu kadar imiş…
Velhasıl bugün sahibi emanetini almayı irade etmiş.

Başkası alacak olsa itiraz ederdim, ama sahibi isteyince ne diyeyim. Kendime ait bir mülkü yabancı birisi almaya çalışsa direnirdim. Ama el değil de sahibi isteyince ne denir?…”

6 yaşında mis kokulu evladıni enkazda kaybetmiş yüreği yangın yeri olan babanın bu sözlerinden sonra iyice anladım ki bu can bize emanet edilmiş ve sahibi vakti geldiğinde emanetini geri alacak zaten. Bizim olmayan bir şeyi bizim almaya hakkımız yok...

Allah kimseyi kaldıramayacağı dertle sınamasın...