Kesinlikle öyle. İnsan kalben yaptığında zaten bu huzuru fazlasıyla hissediyor. Ama maalesef bazen iyiliklerde aracı olduğunuzda özellikle insanlar bu iyiliğin yapıldığını gözleriyle de görmek istiyorlar. Hiç unutmuyorum henüz yeni işe başlamıştım. Sürekli maaşımın bir kısmını ayırıp öğrencilere iyilikler yapmaya çalışırdım. İlk maaşlar, ne kadar yüksek olması beklenir ki… Ama hep bereketi vardı. Zaman geldi geçti iyilik üzerine kurduğumuz platformumuz çok fazla büyüdü. Bize kitaplar, dağıtmamız için ürünler yağdı durdu. Biz bunları karşılık beklemeden, samimi niyetle bir de cepten kargo parası da vererek öğrencilere dağıttık. Gün sonunda ne video ne fotoğrafımız olduğu için elimizde sponsor da bulamaz hale geldik… 🙂

Kesinlikle bireysel anlamda bir elin verdiğini diğer el görmemeli. Ama bu yasadıklarım da bana öğretti ki aracı olunan işlerde de karşı tarafın gönlü olacak sekilde, somut çalışmak lazım. Kalben vebal hissetmemeli ama iyilik yapanın da kalben iyi hissetmesini sağlamalı… İşte bu da iyiliğin paylaştıkça çoğalan yanı sanırım.