O kadar haklısınız ki. Sanki bulaşıcı hastalık gibi arttıkça artıyor. Mümkün olduğunca fazla kimseyle konuşmadan kendi ailemle birlikte kendimize göre yaşamaya çalışıyoruz ama nafile.
Otobüsteki insanlardan bıkmıştım, binmemeye başladım araçla gidip gelmeye fakat trafikteki ayrı dert araçtan inip markete girdiğindeki ayrı dert.
Nezaket kurallarını geçtim abi adam göbeğiyle çarpıp suratıma bakıyor ben çarpmışım gibi. Ağzının üstüne vurup indirsek mahkemesi, bilmem nesi uğraşıp duracağız diye tövbe çekip yolumuza bakıyoruz.