Geçen gün birisi 50 günlük laptopunu sıfırdan 500 Lira fazla fiyata koymuştu. Ben 50K'ya sıfırı olan bir cihazı (iPhone spesifik bir örnek olabilir, vereceğim örnek iPhone'da geçerli olmayabilir.) kendi adıma faturalı olmayacak ve ikinci el olacaksa max 40K bandında almak isterim, yoksa gider sıfır alırım. Sıfırı ile %25'in altında bir fiyattaki ikinci el ürüne bakmam. Tabi bunu son kullanıcı olarak söylüyorum. Bir de bu işin ticaretini yapanlar var. Onlar da benim gibi 40K'ya satınalabilecek potansiyel birini bulana kadar para bağlayacaklarından ve ürünün riski olduğundan dolayı daha ucuza almak isteyecekler. Ama ikinci el ürün satanlar bunu görmek istemiyor bazen.
Bu olayı bir sosyolog olarak sosyolojik açıdan çok düşündüm ama cevabı yok. Mali bir cevabı var fakat... Bizim ülkemiz enflasyon gibi nedenlerle ikinci el ürünlerden para kazanılan tek ülke

Çok ilginç satın alma ve para kazanma alışkanlıklarımız da var. Mesela biz araba alırken boyasız olsun isteriz, ama ABD'de ikinci el aracını boyatmış biri yaptığı masrafı hesaba katarak fiyatlama yapar.
açıkçası araç alacaksam boyasız olması lazım. çünkü insanlarımız çakallık yapıyor. Bir araç yaşından ötürü bakımsız olabilir, ama siz o bakımsız yeri boya ile kapatıp, memurdan bayandan diye ederinin üzerinde (boya maliyetinin bile üzerinde) satarsanız, aldıktan sonra siz satmaya kalkarsınız. Oysa alıcı boyasız alıp yaptırmak isterse kendi yapar satarken de durumu kanıtlar. (boyamadan önce resmin çekilmesi)
Aynı model aynı yıl araçlar arasında 50-100k lık fark olur mu? (km leri yakın olarak) çarpmaya adam arıyorlar.