Ben 22 yaşında orta gelirli bi ailenin oğluyum. Parayla aramda çok büyük bir sevgi ve aynı zamanda büyük bir nefret var. Ben ailesine çok bağlı ve ailesiyle vakit geçirmeyi çok seven birisiyim. Annem ben ortaokuldayken yüksek lisans yapmak için şehir dışına babamdan boşanarak gitti. Ben ve kardeşimi annem gitmeden öncede sonra da anneannem büyüttü o bakıyordu zaten. Gittikten 3-4 sene sonra bir kamyon borç ile okulunu bitiremeden geri döndü. Önceki hayatımız da kendimize yetebiliyorken çok büyük bir borcun altına girmiştik anneannem ekstra işler yapıyordu ben de kafelerde çalışmaya çalışıyordum giriyordum çıkıyordum yani tam olarak bi rutin oturtamasam da harçlığımı bir şekilde çıkarıyordum diğer tarafta babaannem de maddi olarak az da çok da olsa destek veriyordu.

Bu dönemde annem ağır bir depresyon geçirdi ışık açık uyumaya başladı daha doğrusu uyumamaya başladı ruh gibiydi, siyasi geçmişi yüzünden de farklı bir ilçeye sürmüşlerdi. Parası hiç yoktu diyebilirim, annem benim ziraat mühendisi eski annem çok başarılı çok çalışkan girişken ve sevilen bir insandı. Dışarı çıkar gezer dolaşır insanlarla etkileşime girer kahve içerdi kendi rafine zevkleri vardı yani vazgeçemeyeceği. Bir baktım ki anneme her şeyden vazgeçmiş ve korkuyordum yaşamaktan da vazgeçicek diye ki ondanda vazgeçmeye çalışmış daha sonrasında öğrendim teyzem engel olmuş. Bu dönem anneme baka baka ben de psikolojik olarak çok etkilendim o zamanlar 16-17 yaşlarındaydım belli bir süre dil altı sakinleştirici ve yatıştırıcı ilaçlar kullanmaya başladım bu beni rahatlatıyor düşünmemi engelliyordu. Dedim ya aileme çok bağlı biriyim konu aile olduğunda bir saniye bile kendimi düşünmem o da beni çok yıprattı.

Para para para, bu dönem benim parayı en sevdiğim ve aynı zamanda en nefret ettiğim dönemdi işte. Annemin durumuna çaresiz kalmam anneannemin bile çabalaması ama benim hiçbir şey yapamamam beni çok yıprattı. Hep kolay para peşindeydim diyordum ki bu para çalışılarak kazanılmaz çalışarak aileni rahat ettiremezsin gerekirse başını belaya sokacaksın gerekirse hayatını yakacaksın ama aileni kurtaracaksın. Ama düşünemiyor insan işte ailen istemez ki başını yakmanı yanlarında ol yeter.

Yaşadığım şehirde ufak bir ofise iş başvurusuna gittim, bu ofiste hepinizin bildiği '' içerik yazarlığı '' yapılıyordu. Sağlık, oyun, haber vs. alanlarında özgün içerik yazmayı öğrendim. Oranın sahibi şu an bu forumda aramızda. O da çok çabaladı o dönem ama işler bir türlü iyiye gitmedi bana 2.5 ay boyunca hiç para veremedi desem yeridir. Elemanlar çıktı sadece ikimiz kaldık bir türlü düzen oturtamadık. Hep bana burası benim son kalem diyordu ama ben de abi bu kale üzerimize yıkılıyor altında kalıcaz diyordum. Günler böyle geçti en sonunda dayanamadım aramızda problem oluşmaya başladı para yüzünden ki sevdiğim insanlarla para konuşmaktan nefret ederim. Dedim ki ben bu işi öğrendim beni foruma kayıt et ben müsaadenle bu işi yapacağım. Oda yapabiliyorsan yap dedi ve ofisten ayrıldım.

Heyecanlıydım ilk defa kendi işimi kurmuş gibi seviniyor ve kendimi büyümüş gibi hissediyordum. Önce kendim iş almaya başladım ufak ufak düzen oturtmak için daha sonra baktım ki bu para da yetmiyor. Bana daha fazla para lazımdı çünkü benim için yaptığım işin bir önemi yoktu sadece para lazımdı. Ben zengin olacaktım, ailem bir daha borç ödemek zorunda kalmayacaktı, bir daha asla zor durumda kalmayacaktı. Üniversite ve lise öğrencilerinden oluşan 15-20 kişilik ekipler kurdum içerik yazarlığı için ve yarı yarıya çalışmaya başladım ilk zamanlar çok çıkan giren yapamayan olsada zamanla baya ekibim oturmuştu. 18 yaşında bazen 3 bazen 4 asgari ücret kazanmaya başladım aylık. Hayallerimi gerçekleştiriyordum yavaş yavaş kendimce. Aileme bir şeyler alıyordum, bilgisayarımı değiştiriyordum, para veriyordum kardeşime anneme. Annemin o parası yok diye içmediği kahveyi içirtmek için o yataktan kaldırıp dışarı çıkarıyordum. Ruh gibi de olsa mutlu konuşmaya çalışıyordum çünkü elimde mutlu olabilecek bir fırsat vardı.

Ama bu işinde bi sonunun olduğunu bilmiyordum bunu düşünememiştim toy olduğum için sürekli para kazanabilirim diye düşünmüştüm. Hiç ileriye bakmamıştım hiç araştırma yapmamıştım ve işler bir şekilde düşmeye başladı ve sonunda bitti. Bittiğini kabullenemesemde bir şekilde kabul etmem ve devam etmem gerekiyordu o zamanlar sadece şunu diyordum '' asgari ücretle hayatta çalışmam, asgari ücretle çalışacağıma evde oyun oynarım daha çok faydalı olur'' bilmiyordum ki hayatın gerçeklerini, bilmiyordum ki büyüyeceğim bilmiyordum ki evlilik yaklaşacak bilmiyordum ki borçlara giricem bilmiyordum ki hayat zormuş her şey toz pembe değilmiş. Ailem memur ailesi olduğu için kimseden bunları görmedim. Maaşlı çalışan koca bir ailenin içinden çıkmaya çalışan kendi işini kurmaya çalışan hiçbir mesleği ve ham yeteneği olmayan bir çocuktum çünkü.

Sonra kriptoyla tanıştım buna tanışmama sebep olanda bir arkadaşımdı. O arkadaşımla lise yıllarında hep kupon yapar bir şekilde kumar oynardık ve o dönem 40 bin dolar kadar para kazanmıştı DEFİ ekosisteminde. Bana da öğretmesini paraya ihtiyacım olduğunu ve bu yatırım yapıp trade yapabilmek için 2000 dolar para ayarladığımı söyledim ve bana şunu söyledi '' sen kumar bağımlısı bir insansın bunu da kumara çevireceksin o yüzden öğretmek istemiyorum ''. Çok ısrar ederek bir şekilde nerelerden yatırım yaptığını, projeleri nereden bulduğunu öğrendim bunaltarak öğrendim. Aradım mesaj attım hiç yapmayacağım şekilde bunalttım yani. İlk girdiğim projemde dolandırılmıştım ama vazgeçmemem gerekiyordu son 1200-1300 dolarımı instagramda gördüğüm bir projeye yatırım yaptım ve şansıma o para 26 bin dolar oldu 6 gün sonra. Ben o parayı soğuk cüzdandan binance hesabıma çekene kadar gerçek olduğunu düşünmüyordum bile. Hayatımda ilk defa bu kadar büyük bir parayı bir arada görmüştüm ve bunu kazanmıştım. Sonra devam etmem gerektiğini düşünerek ufak ufak projelere 500-1000-1500 dolarlık yatırımlar yapmaya, ön satışlara katılmaya başladım. Hiçbir şey bilmiyorum ama proje alt yapılarını, pazarlama sorgulamalarını, ekip araştırmalarını hiçbir şey bilmeden sadece ismine ve websitesine bakarak yatırım yapıyorum. Şans ya işte bir de amatör şansı derler ya 1000 atıyorum 5000 oluyor 3000 atıyorum 1000 e düşüyor derken yaklaşık 70 bin dolar civarı para oldu tamamen şansa.

19 yaşında 70 bin doları olan şimarık ve geleceğini düşünmeyen bir çocuk... O çocuk benim. İlk bu durumu yakın arkadaşımla paylaştım para kazandığımı. O arkadaşım dikiş tutmaz hayatı ultra düzensiz ve çok gamsız bir insan olmasına rağmen bu parayı çok havadan kazandın havaya gitmesin gel sana güzel bir sıfır araba alalım kalanıyla devam et dese de daha fazlasını isteme suretiyle devam edeceğimi söyledim.

Bu dönemde kumar oynamaya başladım ama tamamen keyfine. Kardeşimin arkadaşları bizim eve geldiğinde çocukları eğlendirmek için bile 10-20 bin lira atıp kaybedip daha sonra dışarıdan çiğ köfte söyleyip onu yiyecek kadar zevkineydi. Bu parayla hiçbir fakirin karnını doyurmadım hiçbir insana yardım etmedim sadece böyle aptalca bir şey için harcıyordum. Hiç de kazanamıyordum kumardan.

Sonra kripto piyasasındaki çöküş başladı ön satış projeleri patlamaya başladı, spotta bulunan yatırımım eridi kül oldu. Çok panik yapmıştım ne yapacağımı sapıttım ilk defa bu kadar para kazandığım gibi ilk defa da bu kadar para kaybediyordum elim ayağıma dolaştı. Her projeye atlamaya her şeyi alıp satmaya çalışmaya başladım. 5x de çıkacağım projeleri 10x-20x beklemeye ve onlarıda kaybetmeye başladım. Paramın çok büyük bir kısmını kaybettim. Daha sonra beni kriptoyla tanıştıran arkadaşımla konuştuk ve dedik ki '' Bu işte yatırımcı kazanmaz bu işte ya pazar yeri olacaksın ya proje sahibi ''. Ve ön satış projesi yapmaya karar verdik. 3500 er dolar ortaya koyduk ve 7000 dolarlık bir bütçe ayarladık. Websitesi, pazarlama planı, isim, tanıtım videosu gibi tüm detaylar hazırdı. Biz projeyi konuştuğumuzda btc 35 bin dolar civarıydı ön satış günü 17k dolara düştü ve ön satıştan hiçbir şey toplayamadık. Kapatıp paraları iade etmek ettik ve başarısız olduk.

Daha sonra elimde bulunan spot yatırımlarıma ekleme olsun diye dedemin üzerine dedemin haberi olmadan kredi çektim. 120 bin lira civarı. Spot yatırımlarıma tampon yaptım ve dedim ki bekleyeceğim mutlaka düşüş kırılacak. Önce kara geçer dedemin borcu kapatırım daha sonra kalanla devam ederim belki de DEFİ ekosistemine geri dönerim. Ama bilmediğim bir şey vardı KUMAR HASTALIĞIM. Ben o dönem her gün 5-10 5-10 atmaya başladım. Kripto bozdurup bozdurup atıyordum o lanet sitelere ama hiç farkedemiyordum o kadar para kaybetmiştim ki artık 5-10 bin'i anlayamıyordum ama şimarıklığımı ve aptallığımı şöyle anlatayım o dönem asgari ücret 8 bin lira civarıydı galiba.

Daha sonra bu döngü bir süre devam etti ve dedim ki kumarı bırakmam lazım kendime sözler verdim ve yeminler ettim bir daha oynamayacağım gerekirse kriptoda kaybedeceğim ama kumarda para kaybetmeyeceğim.

Piyasa biraz düzelmeye başlamıştı ön satış projelerine geri dönmek suretiyle son kalan spot yatırımlarımı BNB ye çevirip ön satışlara girmeye başladım. Çok kaybettiğim için kaybetmemeyi değil az kaybetmeyi öğrenmiştim en azından zarar kesmesini. Bir şekilde harçlık çıkarıyor ve ana sermayeye dokunmuyordum. Bu bir süre böyle devam etti ve sonra yine paraya olan sevgim tetiklenmeye başladı ve dedim ki arkadaşımla başaramamış olabilirim ama kendim proje yapabilirim. Bu noktada bir çok projenin ekibine ücretsiz girmeye çalıştım bir kaçında görev aldım sistemi öğrendim. En önemlisi artık kripto alanında pazarlamayı kavramıştım. Kendim bir proje yaptım ve güzelde bir miktar para kazandım. Bu proje serüveni toplamda 4 projeyle devam etti ve 3 ünde başarı elde ettim. Güzel bir yatırımcı kitlesi oluşturmuştum insanlar yeni proje bekliyor ve bunun için mesajlar, mailler geliyordu. O dönem piyasa biraz daha bozulur gibi olduğu için biraz bekleyeceğimi ve dinleneceğimi söyledim. Zaten piyasada Türklere hiç güven olmadığı için kendimi yabancı olarak tanıtmıştım ve kimsede bunu sorgulamadı. 4-5 ay kabuğuma çekilir biraz dinlenir sonra büyük bir proje yaparım diye plan yaptım.

Ama kumar hastalığı peşimi bırakmadı can sıkıntısına girip yine 10 bin lira kaybettim ama peşinden varım yoğum neyim varsa 1 hafta içinde gitti. Tam olarak 0 kaldım. Ne proje yapacak param kaldı ne kendi param ne yapacağımı sapıttım. O kadar aptallaştım ki paranın değerini unuttum market fiyatlarını bakkal fiyatlarını ben sigaranın fiyatını bile bilmeden aldım yıllarca o kadar hayattan kopmuştum paranın peşinde giderken.

Bu dönemde annem mucize bir hikayeyle geldi. Lise çağlarındaki nişanlısıyla denk geldiğini görüştüğünü ve onunda boşandığını söyledi eğer senin ve kardeşinin de müsaadesi olursa evlenmek istiyorum dedi ve ben onu 4-5 yıldır ilk defa yüzü gülerken gördüğüm için hiç düşünmeden mutlu ol yeter dedim. Evlendi ve muğlaya taşındı. Annemin eşi iyi bir insan ve maddi durumu da fena değil annemin borçlarını kapattılar ve mutlu bir yuva kurdular. Yine annemden uzak olsam da en azından mutlu olduğunu bilmek yetti.

Artık gerçek hayata dönmem lazımdı bir meslek öğrenmem ve bir yerden tutunmam lazımdı geleceğimi mahfediyordum. Teyzemin ve eniştemin animasyon şirketinde 3d animasyon öğrenmeye gittim 6-7 aylığına ama çok zor bir sektör ve emek isteyen bir sektör olduğu için onu da öğrenemeden geri geldim. İş yok güç yok yetenek yok para yok sadece borç var ama kafamda da proje yapmak. Kripto alanında yeni projeler tasarladım ve yatırımcı aramaya başladım bir yerden tutunmam gerekiyordu çünkü hiçbir türlü yatırımcı bulamadım. Daha sonra annemler biz yatırım yapalım dediler ve belli bir miktar para verdiler bu parayı kullan dediler biz geri istemiyoruz.

Yine bir şansım vardı bir şeyleri yapabilmek için heyecanlı bir şekilde projemin sonuna kadar ilerledim. Piyasa yine biraz bozulunca 1 hafta ertelemek zorunda kaldım lansmanı. Bu sırada kardeşimin bilgisayarımda fifa oynamak için indirdiği 3. parti uygulama yüzünden soğuk cüzdanım hacklendi ve tüm param çalındı. Sıkılmıştım artık çok bunalmıştım. Önceden hep büyük adam olacaksın derlerdi bana meğer ki beni sevdikleri için gözleri görmüyormuş. Benden bir halt olmayacağını anladığımda aklıma '' asla asgari ücretli çalışmam'' dediğim geldi. İş bulmam lazımdı çünkü ödemem gereken borçlar vardı bir şekilde bir yerden dönmem lazımdı işte. Bir süre iş bulamadım. Sonra teyzeminler bir teklifte bulundular onların youtube kanallarındaki filmleri yapay zeka aracılığıyla farklı dillere çevirerek diğer ülkelerin kanallarında yayınlamam karşılığında asgari ücret verelim sana bizimle çalış dediler. Bende hemen kabul ettim, 1 haftalığına After ve premier giriş seviye eğitimi almaya gittim yanlarına. Geldiğimde hemen işe başlamıştım. Ama bir sorun vardı tüm maaşım borçlara gidiyordu 5 kuruş bile kalmıyordu hatta borçlarımın tamamını bile ödemiyordu. Ben borcumun ne kadar olduğunu bile bilmiyordum çünkü bununla yüzleşmek istemedim.

Kripto projelerinden, paradan ve gelecekten vazgeçmiştim. Sadece eskisi gibi mutlu olmak dışarı çıkmak spor yapmak, oyun oynamak ve insan gibi yaşamak istiyordum varsın olsun param olmasaydı ama iş işten geçmişti. Aileme hiçbir şey diyemedim ve işin kötüsü bu dönemde de kumar oynamaya devam ettim.

Çünkü bu kumar bir döngüydü bunu anlayamadım son ana kadar. Bu bir hastalıktı, seni içten içe yok eden ve kendini asla kontrol edemediğin bir hastalık. Hiçbir şey düzelmiyordu sürekli aynı huzursuzluk ve isteksizlik üzerimdeydi yataktan bile kalkmak istemiyordum. Kumardan kaybedip ıslak gözlerle ve kendime sinirle uyumaya çalıştığım gecelerin sayısı o kadar fazla ki.

Şu an iki iş yapıyorum 12 saat özel güvenlik nöbetine gidiyorum ve eve gelip youtube kanalında çalışmaya devam ediyorum. 2 maaşımdan sadece 15 bin lira kalıyor bana aylık harcamam için. Uyumaya bile vaktim kalmıyor bazen masa başında uyuyorum. Hiçbir zevkim kalmadı tatilim bile yok. Param zaten yok.

Bazılarınız bunu belki okumayacak ama okuyanlara şunu söylemek istiyorum kolay para diye bir şey yok. Sadece yetenekler ve bu yetenekleri kullandığında para kazanmak var. Gerçek para bu gerçek huzur bu. Kendimi 22 yaşında o kadar yıprattım ki belki ömrümden 10 yıl çalmışımdır. Lütfen ama lütfen kumar oynamayın eğer kumar hastalığınız var ise bunu kabul edin. Bunun için tedaviyi de kabul edin ailenize de söyleyin. Bu öyle geçip gidecek bir şey değil hayat boyu peşinizden geliyor ve her işinize yansıyor. Sizin en mutlu anınızda vuruyor sizi en güzel gününüzü mahfediyor. Hayatınızı çalıyor.

Ben artık hayalleri olmayan sadece günü geçirme planı olan bir insanım evet bir çok tecrübem var daha anlatmadığım o kadar iş denedim o kadar saçma sapan şeylerden para kazandım ki daha fazla uzatmamak için anlatmadım. Günün sonunda sadece gerçeklerle baş başa kalıyorsunuz. Hayat çok acımasız ve asla hayallerinizdeki gibi toz pembe değil. Benim yaşımdaki insanlara ve benden küçük insanlara tavsiye vermek istiyorum. Kolay para peşinde koşmayın ben her türlüsünü denedim sadece sağlığımdan, karakterimden ve zamanımdan gitti.

Kendinize iyi bakın umarım başarılı olursunuz.

Okuduğunuz için teşekkürler.