Herkes cennete gitmek ister ama kimse ölmek istemez

Şaka bir yana, cennet keşke çocukluğum gibi olsa. Mahalle kültüründe büyümüş bir çocuk olarak çok mutlu bir çocukluk dönemi yaşadık. Yoksul bir aile de büyümeme rağmen seviyorum çocukluk anılarımı. Bazen ekmek alacak paramız olmazdı, babam çok içki içerdi ya da soğukta kalırdık kış aylarında kömür alamazdık. Yine de okeyim her şeye, o günleri tekrar tekrar yaşamaya. Belki bir kaç detayı değiştirmek isterdim. Biraz daha maddi anlamda iyi durumda olmak, her yıl taşınmak yerine sahibi olduğumuz bir evde oturmak gibi. Sabah 10 da evden çıkar akşam 10'a kadar mahalle maçı, 9 aylık, misket, ateri salonları, deniz vs. vs. bazen de para kazanmak için saatlerce bakır toplardık kücük sanayi de. Kazandığımız parayla bir tane kır pidesi alır paylaşırdık. Bence cennet buydu, saf mutluluk ve huzur. Çocukluk döneminde yaşanan mutluluk hiç bir zaman yaşanamaz.