bahsettiğin düzen artık burada da oturmaya başlıyor. cebinde paran yoksa, arkanda dayın yoksa, seni işe sokacak torpilin yoksa sen de pek çok insan için ötekisin, misafirsin, yüzüne bakılmaz. iş oraya gidiyor yani eski düzen, anlayış giderek kayboluyor sosyal çürüme artıyor. bu yüzden zor şartlarda yaşayıp da oraya kapağı atan, altına arabasını çeken, dilediği an ızgarasını yapan, dışarda yemeğini yiyen, arzu ettiği tatil yerine gidip keyif çatabilen adam o konfor alanına eriştikten sonra buradaki sıkıntılarına kolay kolay geri dönmek istemez. burada yaşıyorken durumunuz neydi, hangi zor şartların içindeydiniz, her sabah kalkıp metrobüs yollarına düşüyor muydunuz, kira, geçim dertleriniz oldu mu vs vs pek çok soru var. bu tarz sayısız soru ve sorunlar boğuşan adam için kimse yüzüme bakmasın ama geçinebileyim, altımda arabam olsun, dilediğim yeri gezip göreyim kafası daha makul bir kafa. burada mesele para meselesi değil ayrıca. yaşam standardı meselesi. para, bu standartları sağlar. adam burada sefalet çekiyor, açlıktan ağzı kokuyor kirasını ödeyemiyor herkese borçlu, verdiği emeğin karşılığını zerre alamadığını düşünüyor ve daima birilerinin onu kazıkladığını görüyor. başka ülkede ise emeğinin karşılığını aldığını hissediyor, elde ettiği kazançla altına araba çekip geçim endişesi taşımadan yaşayabiliyorsa orayı önceleyebiliyor. o yüzden tüm bu gerçeklerin de farkında olup, memleket için bir şeyler yapmak isteniyorsa rekabette bu zorlukları da aşmak gerekiyor. yani burada ne zaman insanlar kazıklanmadığını hisseder, emeğinin karşılığını elde ettiğini görür, geçim derdi şu bu ile uğraşmadan mutlu bir yaşam sürebilir ancak o zaman dışarıya olan ilgi azalmaya başlar. bu gerçekleşmedikçe o ilgi daima devam edecek, orada yaşadığı sıkıntıları da bi şekilde görmezden gelmeye alışacak.