Arkadaşlar hayırlı sabahlar oldu,
Çok da yaşlı değiliz ama şöyle 18,19 yaşlara dönmek istiyorum. Herşey yaparsım vardı, forumda yeni idim bilmediğim işlere bile atlar çözer hevesle yoluma bakardim hayatta da böyle, şimdi ise yaş oldu 30 hiç birşey yapasim gelmiyor. Yapmam gerekenler var kendimi kandırıyorum bırakıyorum. PC geçiyorum bir iki tık sonra uzanıyorum uykum yok, kuruyorum planlar kalkıyorum yine yapasim kaçıyor. Uykuya verdim kendimi bu aralar ömrümüz mu bitiyor beden kaçıyor artık herşeyden bilmiyorum. Bile bile lades oluyor gibiyim.
Ruh çığlık atar; ''Sadece dünya için mi yaratıldın ki tüm emeğini dünyaya sarfediyorsun be adam!'' diye.
30 yaş, az bir yaş değil. Ruh büyüdükçe artık beden misali doymak ister.
Biz büyüyene kadar hep bedeni doyurduk, bedene yatırım yaptık. Ruh da aptaldı, bununla tatmin olduğunu sandı.
Ancak ruh geliştikçe, yaşadığımız olaylardan dolayı genişledikçe, artık farkına vardı bazı detayların.
Sizin de farkına varmanız gerektiğini anlatıyor.
Örneğin babası diğer tarafa göçmüş bir çocuk, bebek iken bunu hissetmez, çocukluğa eriştiğinde bunu hafif hissetmeye başlar,
ancak en çok vurduğu an ergenlik anıdır. Yani olayların bizde en sağlam etkiyi yaptığı an, bizim en olgunlaşmaya başladığımız anlardır.
Burada artık ruhun da gıda almaya başlaması gerekiyor.
Allah, sevdiği kullarını dünyadan soğutur. Kendine kulak vermesini ister.
Bu keyifsizliğinizin ve dünyevi bazı hazlardan artık eskisi gibi zevk almayışınızın kıymetini bilin.
Eğer doğru araştırmalara ve ruhunuzun asıl ihtiyaçlarına odaklanırsanız, çok keyifli bir dönem sizi bekliyor.
Tam orta yaş, tam Allah'ı hayatın merkezine alma vakti.
Allah yardımcınız olsun, çok güzel bir hayat sizi bekliyor inşallah =)