Merhaba arkadaşlar,

Neredeyse 3 yıl süren ilişki basit bir tartışma sonucu sonlandı, belki tartışma işin bahanesiydi, tartışmadan sonra bulunduğum ilçede nehirde arkadaşımın çocuğu bayrama kadar haftalarca gece gündüz aradık, tabii bu süreçte çok yazamadım ve durumu düzeltmek için ekstra çaba sarf etmedim. Zaten bayramdan da pek bir şey anlamadık, sonrasında bana birinin olduğunu ve nişanlanacağını söyledi, ben inanamadım. Yüzükte parmakla fotoğraf gelince, hayatımın en berbat dönemini 1 aydır yaşamaya başladım, yaşamaya da devam ediyorum. Bu denli canımı acıtacağına hiç ihtimal vermezdim, arkadaşlarına ulaştım, inanmak istemiyordum hepsi gerçekten nişanlandığını ve mutlu olduğunu söylediler...
Bu süreçte aşağı yukarı depresyona giren bir insanın yaşadıklarını yaşamaya başladım, bu duruma düştüğüm için kendime ara ara kızıyorum fakat hayatımın hiçbir safhasında ve ilişkisinde böyle olmamıştım. Acı çekmekten bildiğiniz haz almaya başladım, her gün ağlamam ve acı çekmem gerekliliymiş gibi bunu yapıyorum. Psikolojik destek ise ailemin ikna ve çabalarıyla oldu, muhtemeldir ki, obsesif kompulsif bozukluk var, oradan çıktıktan sonra buraya bu konuyu açmaya karar verdim, çünkü yazacağınız her yorum ve aktaracağınız her tecrübe bana faydalı olabilir, çünkü ben hala aşık avuntusu deyin salaklık ve aptallık deyin, onun bana geri döneceğini, bir yerde bu işin bozulacağını, bozulmasa bile onu bir ömür bekleyeceğim gibi düşünceler içerisindeyim...

İçinde bulunduğum durumun çektiğim acının son bulmasını istemiyorum, kendi kendime ümitlenip sonrasında bir karanlığa düşüyorum, her yer ve her şey o, geri gelmeyecek biliyorum ama ne yapacağım, ne edeceğim hiç bilmiyorum ve bazen kendimden korkuyorum... Hedeflediğim her şeyi bıraktım, insan içine çıkmak istemiyorum. Bazen delirecek gibi oluyorum...

Her daim dualarınızı bekliyorum...