Selam olsun,

Dertlerim dingilli kamyonun damperini çökertir lakin yazayım.
İnsanlığın geldiği bu halden çok dertliyim. İnsanlar acımasız, vicdansız, merhametsiz, sevgisiz, samimiyetsiz...
Kimsenin diğer insanın hislerine, duygularına ya da düşüncelerine saygısı yok. Saygıyı geçtim insanların kendi dışında bir şeye değer verdikleri yok.
Arkadaşlıkları, dostlukları hatta ailesini kurduğu insan bile bir menfaat ya da çıkar üzerine ilerliyor.

Bunları kişi olarak ben yaşamıyorum ama etrafımda böyle insanların olması daha doğrusu bu insanlarla mecburen ortak yaşam alanlarında olmamız o kadar itici ve kötü bir şey ki nasıl anlatsam kifayet bakımından noksan kalır.

Kısa bir hayat yaşıyoruz ama onu da çoğu insan heba ediyor, o insanları görünce insanlıktan utanma faslının derdini geçiyorum o insanların çevresinde olan ve seven insanlar için dertleniyorum.

Hangi ara böyle insanlar olduk hiç anlayamıyorum.
İlk, orta ve lise dönemlerimi hatırlıyorum ne güzel bir ülke ve ne güzel insanlardık.
Dostluğun bir anlamı vardı, yardımlaşma ya da merhamet duygusu...

İnsanlığın geldiği bu acınası hali her gün görmek ve katlanmak büyük dert.
Çözüm?
Maalesef!

İnsanın insanlığını unuttuğu bir dönemde böyle dertleri taşımakta yersiz, farkındayım.
Can çıkana kadar huy bildiğini yapacaktır.