Fakirlik, yokluk, mecburiyet ve birbirine sığınmadan başka bir şey değilmiş, acıdan ve dramadan besleniyor, bunlara pembe masallar yazıyor, hem çalıyor, hem oynuyor, bunun adına da gerçek sevgi, bağlılık, v.b kılıflar uyduruyormuşuz.

Bugün apartmanlarda büyüyen çocukları da tasvip etmiyorum, gerçeklikle, doğrularla, sevgi ile bir orta yolu olmalı, var diyorum.

Yani ne bizim büyüme şeklimiz ne de bugünkü; orta yolu olan hakikat.

Video beni duygulandırmadı, aksine ne kadar pejmürde günlerden geçtiğimizi anımsattı.

Paylaşım için teşekkürler.