Valla dostum aylardır benimde o durumda. Sürekli güçlenip yeniden ayağa kalkıyorum ama ruhsal olarak sürekli bi iyi bi kötüyüm. İnsanın bir amacı olmaması hiç bir şeye isteği olmaması gerçekten kötü durum. Ailem olmasa 1 saniye düşüneceğimi sanmıyorum. Belki bişeyler düzelir diye bekleyip duruyoruz. Çünkü ölsemde kimse üzülmeyecek ailem harici. Zaten ne sevdiğimiz var ne kaybedecek bir varlığımız, sadece onları düşünüyorum. Bazen onlarda insana baskı yaparak sürüklüyor bu sefer kimseye yaslanamıyorsun. Nerdeyse her gece bunları düşünürüm geçmişi düşünürüm insan kendini aşamıyor. Umarım şu psikolojiden kurtuluruz