İnsanları ibadet saati geldi diye çağıran bu sesi, daha çok açınca 'daha çok sevap işliyorum' zanneden bazı gerizekalı camiler olmasa, insanlar daha çok sevecek bu sesi.
Bir dönem hürriyet mahallesinde oturdum Şişli'de. İslam nezaket ve anlayış dini değil miydi yoksa ben mi yanlış hatırlıyorum... Dangalak bir hoca o sesi hoparlörlerin seviyesini sonuna kadar zorlayarak açıyordu.
Hastan mı var, zor uyuyan bebeğin mi, yorgun musun umurunda değil. Bizim orada derler ki 'Gözü namazda olanın, kulağı ezanda olur'.
Tarihte alarmların ve saatlerin olmadığı dönemden kalan, 'dini' bir yükümlülüğü olmayan, 'adet' statüsündeki bir davranış için insanları bu denli rahatsız etmelerini ben İslam düşmanlığı olarak görüyorum. Bile bile dine zarar vermek gibi geliyor bu bana.
Azerbeycan'da mesela seneler önce yasaklandı hoparlörün belli seviyenin üzerinde açılması.

Benim tüylerimi daha çok Altay Türkü kandaşlarımızın hala devam ettirdiği, 'throat singing' olarak aradığınızda birçok versiyonunu görebileceğiniz 'Kai' kültürü diken diken ediyor. O zamanları hayal ediyorum... İnsanların 1 günlük yürüme mesafesindeki köylerde olan biteni dahi bilmeyecek kadar 'ÖZGÜR' olduğu zamanları... Köylerine gelen bir kayçinin gırtlak sesiyle anlattığı kahramanlıklarla nasıl heyecanlandığını...