6-7 yıl çalıştığım arkadaşımın yanından ayrılma hikayemi anlatayım kısaca. Şirkette a'dan aklına gelebilecek her alfabenin harfleri kadar her işe ben koşturuyordum. Temizlik, arada yemek, müşteriyle ilgilenme, web siteleri, sitelerin kargo takipleri, müşteri kargo paketlemesi, arada borç, grafik tasarımlar, bilgisayar bakımları, fabrikasyon üretimlerini elde yapma (el becerim iyidir), imalatın hemen hemen tamamı kalite kontroller, çocukların okula bırakılması (bazen sabah 6 da), aile işleri gibi gibi. helali hoş olsun kesinlikle hakkımı helal ettim. Birgün gece 12 de müşterinin geleceğini söyledi eşim şehir dışında seminerde olduğu için iki çocukla kalktım dükkana gittim (bu arada altımda arabam oldu hep bunu atlamayalım). Müşteriye ortalama %10 kazançla 25 bin liralık ürün satıp geri geleceğim ama müşteriye 65 bin liralık ürün sattım ve kazancı iyi olanlardı. Ertesi gün öğleden sonra geldi parayı teslim ettim bana çıkarttı 500 lira verdi "çocukların harçlığı olsun" dedi. o güne kadar hiç para konusunu yapmamış ve asgari ücretten altında çalışmış birisi olarak anında karar verdim artık çalışmayacağım. Sonra elimizdeki üretimi bitirip çıkmaya karar verdim. arada birşeyler daha oldu sonra ayrıldım, ayrıldıktan sonra 8 ay boyunca o bitirmemiz gereken işi başka bir yerde üretip teslim ettim bir kuruş kazanç almadım.

Şimdi bunu niye anlattım size. Rızık Allah'tan gelir, bizler ve başkaları sadece vesile olur başka birşey değil. Sizin yapacağınız şey oradan ayrılmak. Kendinize iş bakın hatta ordayken değil direkt istifa edin ve iş aramaya başlayın. kafanızda bitirdiğiniz yer size sadece işkence olur.

Sizinle aynı durumdaydım şimdi önceki işimin %30 kadar performansıyla çalışıyorum çok şükür çorbamız da kaynıyor. Eşinizin desteği önemli ve şunu unutmayın eşinizin rızası olmadan birşey yapmayın kesinlikle muvaffak olamıyorsunuz.