Ofisime ilk girdiğim günkü mutlulugu anlatamam. Muazzam bir duygudur. 3.5 yıl sonra malatya da depremde ilk gece bina yıkıldı. 2 gün sonra tesadufen binanin yanina gittim. Laptobumu yiginti arasinda aramiyorken tesadufen gördüm. Garip olan 4. Kattaki ofisteki laptop beton parcalari arasindaydi. Anıdır kalsın diye eve getirdim. Eşim ertesi gün aradı. Erkan laptobunu sildim temizledim. Oylesine fişe taktım. Hicbir sey olmamiş gibi calisiyor dedi. Eve gectim aksam. Calistigini gozumle gördüm. O duygu karmasası. Deprem psikolojisi iste oturup aglamaya başladım. 1 gün önce annem kendi el yapımı boncuklu bisi gondermisti duvara asayim diye. Asmistim. Ona cok uzulmustum. 1.5 yildir homeoffice e döndüm geri ama bu sene sonu mecbur ofis acicaz geri. Evden olmuyor. Ofis yuva gibidir.