Bugüne kadar 12 defa iş değiştirdim. İnanın, her şeye karışan patronlar yüzünden duramıyorum, kendimi tutamıyorum ve cevap veriyorum. Bu yüzden de kovuluyorum. İşe giriş-çıkış raporum karma karışık oldu. Bugün 13. işime başladım. Selamün aleyküm dedim, aleyküm selam abi dedi. İş arıyorum dedim, başla dedi. Başlarken damatlık tarzıyla bardak fabrikasında çalışıyorum. Gel de gülme!

Şefle tanıştık, dedi ki burası baskı bölümü. Tamam abi, dedim. Şef, “Bu baskı bölümünden çıkan kağıtları alıp palete dizeceksin, iş bu,” dedi. Asgari ücret mi, bir tık üstü, kaç abi, dedim. “Bir tık üstü, çalış aslanım,” dedi. Kaç saat çalışacağım, dedim. “12 saat, iş kolay,” dedi. Tamam, dedim.

Damatlıkla kağıt kesen makineye yardım ediyorum, baskı yapıyor, ben de topluyorum ve palete koyuyorum. Şef gitti, ben tek kaldım. Yarım saat sonra şef geldi, “Bu böyle mi dizilir?” dedi. Hiçbir şey demedim, daha neyin ne olduğunu bilmiyorum. “Sen bardak çıkanları paketle,” dedi, “Git orada çalış.” Tamam, dedim. Makine 50 tane bardak çıkartıyor, streçliyor. Marketlerde satılan plastik bardaklardan. Ben de kutuya koyuyorum, ne güzel çalışıyorum.

Şefin sesi, “Bi bakar mısın?” dedi. Keşke bakmasaydım! “Buyur abi,” dedim. “Bu kolu ileri at,” dedi. Daha önce yapılmış bardakları güzelce dizmiştim, 30 tane falan vardı. Attım, geri dönmek üzereyken şef, “Çorba tabağı bölümüne geç,” dedi. Tamam, dedim. Oraya geçtim. Hiçbir şey gösterilmiyor. “25 tane olunca al,” dedi. “24 olursa ne olacak?” dedim. “O kadar takılma,” dedi. Tamam abi, dedim.

Çay molasına çıktık, geri geldik. Şef, “Şimdi de kesilen kağıt parçalarını balya yap, presle, arkaya at, 60 kg balya,” dedi. “Tamam,” diyip arkadaşına dönüp gitti. Hemen patrona gittim. “Abi, ben ne olarak çalışıyorum? Bardak paketleme mi? Sigortamı yapacak mısın?” dedim. “Şef 2-3 gün çalış, devam et, yapacağım,” dedi. “Tamamdır,” dedim. İşkillendim. “Ben çıkmak istiyorum,” dedim. “Neden, beğenmedin mi?” dedi. “Abi, sabit yerim yok ki; bir bardak, bir balya, bir paketleme, bir çorba tabağı... Çifte kavrulmuş mu dedim?” dedim.

“Bizim işimiz ağır, zor. Sen yapamazsın,” dedi. “5 saat önce çok kolay, oturup paketleme yapacaksın dediniz ama,” dedim. “Sen bize gelmezsin,” dedi. “Abi, ne olduğum belli değil. Ben neyim şimdi?” dedim.

Neden işverenler böyle çifte kavrulmuş?