Selam olsun,

Yaşım oldu 40 küsür.
Bu tip acılara dönüp baktığımda hoş bir gülümseme yerleşiyor yüzüme.
Aldatılmayı bile "haylaz" diyerek gülümseyerek anıyorsun.
Hepimiz bunları yaşarken "bir daha asla" "artık kimse o mutluluğu veremez" "ben kimseyi öyle sevemem" "ömrümce bu acıyı çekeceğim" vb. cümleler kurmuşuzdur ama o işler öyle olmuyor.

Annemizin, Babamızın ölümüne bile alışıyor belirli bir zaman sonra o ilk günler yaşadığımız acıyı yaşamıyoruz.
İnsan unutmaya ve alışmaya kendi istemi dışında programlıdır diyebilirim.
Size vereceğimiz hiçbir tavsiyeyi kalbiniz dinlemeyecek, bizimki de dinlemedi.
Zaman geçtikçe bugün canınızı yakan nahoş anılar bile hoş bir anı olarak kalacak.

Zaten kalbin bunu sindirmesi için bir şey yapmanıza olanak yok ayrıca gerekte yok.
Acınızı çekin ve tüketin hepsi bu.