Çocuk sesinden nefret ediyorum. Yeni taşındığım evde ki tüm binalar 1+1. Üst katıma aile taşındı. Çocuğu saçma sapan evde oradan oraya koşuyor. Arka tarafta park var. Madem çocuk enerjisini atamıyor parka götür. Ayrıca koşarken bir yerlere vuruyor zıplıyor ve eşyaları sağa sola vuruyor.
Bizde çocuk olduk ama ufacık bir ses yaptığımızda annemiz kızıp terlik atardı. Şimdiki ailelerin çoğunda şu kafa var; "çocuk o yapar"
Tahammül edemiyorum.
Haklısınız. At koşturur gibi serbest bırakanlar var. Bence özgürlük dediğimiz şey bu değil. Bu başkasının hakkına girmek oluyor.
4 senedir evi yıkıyorlar bende beddua ediyorum durum bu
Beddua ile olur mu ? İki okuyup üfleyin 😅
Parktan gelen çocuk ve çığlık sesleri (Gece geç saatte)
Üst komşunun çocuğunun haldır huldur koşması (Geç saatte)
Yine üst komşudan takır tukur temizlik seslerinin gelmesi (Geç Saatte)
Dışarıdan gelen abart egsoz sesleri , motorların iğrenç egsoz sesleri , motorların egsoz patlatması vs.
Çıldırmamak içten bile değil. Maddi imkanların kısıtlı olması ve bu eziyetlere katlanmak zorunda olmak.
Param olsa beş dk durmam gider müstakil evde yaşarım ama mecbur katlanıyorsun.
İşte bu.
Tamda anlatmak istediğim.
Şehir hayatı denilen şey aslında huzurunuzu elinizden alan modern bir yaşantı şekli. Bakmayın modern diyorum, aslına bakarsanız insanı tüketen, yaşarken öldüren en büyük unsur.