Arkadaşlar yaklaşık 4 yıldır felan hayatıma kimseyi almıyorum. Hep ihanete uğrarım korkusu ile kimseyle konuşmuyordum. Biriyle tanışayım dedim. İlişkimde gayet sadık olmaya ve güven vermeye çalıştım. Dün sensiz olamıyorum ayrılmayalım diye telefonda ağlayan kişi bugün eski sevgilisiyle barışmış ve ayrıldık. Neden böyle oluyor bilmiyorum. Bu dünyada hiç mi kimseye güvenemeyeceğiz. Madem böyle bişey vardı neden önceden söylemiyorsun herkes yoluna baksın.
Zoruma giden kısım böyle bişey vardı neden söylemedin önceden. Kimseyle dertleşemiyorum ruh gibi geziyorum işkence gibi geliyor her şey. Mesele ayrılmak değil ihanete uğramak. Oysa ki asla haketmemiştim. Haksızlığa uğradım. Tabi her durumda şükrederim. Artık ilişkilere bir tık daha korku ile yaklaşacağım. Kimseye güven yok bu dönemde.
Welkom tu kaybedenler kulübü.
Aramıza hoşgeldin.
Bu devirde kimseye güvenmeyeceksin hocam, hayatımda senden başka kimse olmayacak derler, son insan sensin derler, en ufak bir şeyde bırakıp giderler, birlikte evlilik hayalleri kurarsınız, ortada nişan bile yokken ev eşyaları alırsınız, birbirinize sözler verirsiniz, ama tutulmayacak sözler olduğunu geç anlarsınız.İlişkimize aileleri karıştırmayalım derler, ama ilişkinin ortasına kendi ailesini koyarlar, başladığınız ilişkinin en başından beri yalan olduğunu anladığınızda ilişkiye değil geçen zamana üzülürsünüz.En önemlisi de güvenmeyin hocam, ilk etapta kimseye güvenmeyin, hayatınızda bir insan karşınıza çıktığında da karşınızdakinin tipine yada cebindeki paraya bakmayın, karakterine bakın, tipi düzgün cebinde para olupta karakteri olmayan bir ton insan var, önceliğiniz karakter olsun, diğerleri sonradan da gelir.
Sevgiler.