2010 2013 yılına kadar komşuluklarımız istanbulda vardı. Yine dönüp dolaşıp suriyelilere lafı getiyoruz arkadaş.
26 sene istanbulda yaşadım 6 katlı çift daireli binada dükkan ve çatı dahil 14 komşuyduk. iç daire kapılarımız bile çoğu zaman açık kalırdı. apartmandaki kızlarla kardeş gibi büyüdük.düğün zamanalrında komşumuz doktordu
komşumuzun evinde abla dediğimiz kadının ve kızıyla aynı dairede yer yok diye uyuduk. Deprem zamanında babam kamyoncu oldugu için kamyonun kasasına 4 aile aralara perde çekip uyuduk.
Şimdi apartmanda bırak kapılar açık kalmayı kimse kimseye selam vermiyor mu? Çünkü herkes apartmandan başka yere gitti. Mahalle suriyeli doldu taştı..

Şimdi Tekirdağ'da 10 numara komşulara sahibim. yardımlaşma, misafirleşme, dertleşme komşuluğu "Neredeyse komşuyu komşuya mirasçı kılacak sandım" hadisi şerifini sürekli hatırlatan komşulara sahibim. Komşu demek ayıp olur abilerim, ablalarım

Ülkemiszin demografik yapısı, ve buna baglı komşuluk dahil örf anane ve gelenekelr değişti. değişiyor... Tehlikenin farkına varın!