Tamamen aileden, abimin çocukları var herkese çok saygılılar. Eve birisi geldiği zaman hemen kalkıp annelerine yardım ederler misafire hoşgeldin derler. Büyüğ yeğenim kız 17 yaşında yemek yapıyor üzerine buyur eder. Kardeşi erkek hem bizden (amcalarından) hem abimden gördüğü için bir esnafa girdiğinde önce selam verir hal hatır sorar konuşur eder. En basiti geçen bir hareketini gördüm kendimi gördüm arabaya yakıt alırken yanımdaydı, her zaman inerim selam veririm konuşurum depo kapağını kendim açarım. Amca dur ben açayım abiyide uğraştırmayalım dedi, benim gibi hemen muhabbete girdi. Büyüğünü küçüğünü bilir hepsi. Bu tamamen ailenin yetiştirme anlayışıyla ilgili. Yanlış anlaşılmasın içine kapanıklık/asosyallik değil asla. Korkuylada değil saygıyla ve bizden göre göre böyle oldular. Sonuçta çocuğu sürekli korku baskıyla büyütürseniz asosyalde olabilir çekingende olabilir, korku yada saygısızda büyütürseniz malesef anlattığınız gibi bir nesilde kaçınılmaz oluyor. O ince çizgiyi herkes iyi ayarlayabilse ülke zaten daha ileride olurdu çoktan.