10-11 yaşlarımda okuldan çıktıktan sonra anne ve babamın bana gazete kuponları ile aldığı minik bisikleti ayakkabı boyacılarına 5 dakika kiraya verip para alarak başladı. Çok geçmeden beni birinin keşfetmesiyle yanlarında çırak olarak çalışmaya başlamam. 9 sene nefessiz çalıştım 20 yaşıma gelince özgür bir güvercin gibi kanatlarımı çırparak uçtum. Çok şükür diyorum bugünlerime.

9 yıl yanında çalıştığım bu patronum çok vicdansız biriydi maalesef. Bardak kırardım hesabımdan keserdi. Aç bırakırdı. sadece ve sadece 3 dakika kadar dükkanı geç açtığım için maaşımdan keserdi.

Yol paramı eksik verdiği için 10km yolun 5km'sini yürüdüm. Kalan 5km ile cebimdeki parayı vererek geldim. 5 dakika kadar yine geç kaldım maaşımdan kesmişti.

Sabah başka dükkanında akşam ise başka bir dükkanında çalıştığım için ve geceleri akşam çalıştığım dükkanda uyuduğum için bedenen çok yorulur zorlanırdım.

Sanırım o insanı şimdi görsem güzel bir tükürürüm yüzüne... İnsan bu kadar vicdansız olmamalıydı çünkü çocuktum daha ben.