Doğuluyum. Kürdüm. Karadenizde okuyorum. Son 3 senede 6 ayda bir neredeyse yolculuk yaptım. Büyükşehirlere iç anadoluya egeye vs. vs. yolculuklar yaptım. Doğu'da Kürt halkın çoğunluk olduğu bir tane şehirde Batıdaki yatırımların zerresini göremedim. Terör var diyebilirsin fakat bu terörü hiç şehir merkezinde silahla görmedim ben. (bazı bölgelerde dönemsel sorunlar oldu sur olayları gibi fakat doğunun tamamında olmadı). Ağrı'da geçen seçim Savcı Sayan denen bir adam seçim kazandı ve Ağrıspor'a kadar çökmeye çalıştı. Bu seçimde ise HDP adayı kazandı ve Kürtlerin olduğu topraklarda yaşamayan anadolu irfanı terörist partisine oy verdiler dedi. Samsun'a geldiğimde Ağrılıyım dediğimde insanların bakışındaki şüpheyi ben hissettim. Cesur davranıp Samsun'u nereden buldun diyenlerde oldu. Sanki ben Ağrı'da yaşayan bir Kürt olduğum için sadece belirli yerlere gidebilecekmişim gibi bir tavırdı bu. Ağrılı mısın? Ne işin var Karadenizde? sorularının yumuşakçasıydı. Hep bunda bir şey vardır korkusuyla yaklaştılar tanıyana kadar. Hayatımda hiç silah görmediğimi söylediğimde cin görmüşe döndüler. Benim bu düzeyde bir ikili ilişkiye başlamamın suçu Kürt olmam mı? Toplumdaki Kürt algısı mı? Bunlar öyle boş beleş insanlarda değil bu arada üniversite okuyan insanlar bilinçli insanlar.

Dönelim tarihin sayfalarına. Babam üniversite döneminde mecburen cebinde parası olmadığı için ve dini olarak doğru olduklarını düşündüğü Refah Partisi gençlik kollarına katılıyor. Tabi tamamen iyi niyetlerle her gencin hakkı olduğu gibi belirli çalışmalar yapıyor broşür dağıtma vs. Babamı bilirim az çok öyle slogan adamı da değildir. Bir gün kampüste fakültenin önünde bir etkinlikleri için broşür dağıttığı (herkes gibi her görüş gibi) sırada bir bıyıklı arkadaş yakasından kavrayıp s*ktir g*t dağa senin burada ne işin var a*ına k*yduğumun Kürdü diyip hırpalıyor. Tabi 80 darbesinde köylerinde insanların evlerinden uzak bir tepede bağırış çağırış seslerini duyduğu o gün ağaların g*tlerine hava pompasıyla tecavüz uygulandığı gibi durumları görmüş biri olarak tepki gösteremiyor. Kaldığı eve dönüyor ve düşünmeye başlıyor. İki yolum vardı demişti. O densizin dediklerini yediremeyip ya bir yolunu bulup dağa çıkacaktım ve annelerin ağlamasına, kendi annemin ağlamasına sebep olacaktım. Ya da gururuma yedirip aylarca o sahneye şahit olanların yüzüne bakamayacak mezun olacak ve mesleğime kavuşacaktım dedi. Ardından ekledi ben dedi gururuma yedirdim şimdi ise belki de onun çocuğunu meslek sahibi yaptım haberi yok. Bunları duyduğumda bazı gerçekleri anlamıştım. Kürtler hiçbir zaman bu sofraya hainlik etmedi. Eden ya Kürt değildi ya da kandırılmıştı (her insan gibi). Fakat Türkiye'de ciddi bir çoğunluk Kürt kelimesiyle ter*risti imgeleştirdi. Ter*rist denildiğinde kesin Kürttür düşüncesi yerleşti. Açık konuşalım haber kanalında ter*rist kelimesi duyduğunuzda beyaz yüzlü ince bıyıklı ince yüz hatlarına sahip bir insanı hayal edebilir misiniz? Cevabı vereyim hepimiz (artık bazı Kürtlerde buna hizmet ediyor) kalın kaşlı iri yarı en kötü kirli sakallı esmer birini canlandırıyoruz zihnimizde. Çünkü Kürdü de böyle tasvir ettiler t*röristide.
Bahsettiğiniz diğer durumlarda ise Kürtsen sadece o ihityaç anlarında değerin bilindiğini anlıyorsun. Daha çok şey varda ömür kısa

Faşizmi ben yemeğimi paylaştığım insanın gözünün içinden okuyabiliyorsam sen bunu gözlüklerini çıkarsan dahi göremezsin. Umarım en tez zamanda bu tabularımızı hep birlikte yıkarız.