Mahallemizde Suriye'li çocuklar var, her gün işten geldiğimde koşarak arabanın önünü kesiyorlar ve el sallayarak beni ve eşimi karşılıyorlar. Arabadan inince hiçbir karşılık beklemeden gülerek sarılıyorlar. Beni kendi akrabalarım bu şekilde karşılamıyor. Bu çocuklar Türkçe bilmiyor fakat her seferinde 1 kelime öğretmeye çalışıyorum. Anne babaları ilk başlarda tepkili davransalar da artık onlar da güler yüzle bizim işten geldiğimiz zamanlar karşılık vermeye başladılar. Önce insan kendini değiştirmeli, daha sonra çevresi değişecektir.

Bahsedildiği üzere bayramda tüm akrabalarım küçüklü büyüklü sırf para için kapımı çalarken o çocuklar şeker için kapımı çalıyor, bunu hissetmek hatta hissettirmeleri bile insana farklı düşünmeyi ve farklı duygular tatmasına vesile oluyor.

Rabbim herkesin gönlüne göre versin, herkesi iyi insanlarla karşılaştırsın. Sağlıcakla kalın.