Her gün aynı düşüncelere girmekten bunaldım. 12 saat çalışıp hiç bir şey elde edememekten yoruldum. Bazen aklımı yitirme noktasına geliyorum. Evlilik falan artık düşünemiyorum. 30 yaşlarına geldim her şey aynı şekilde bomboş ilerliyor. Sosyal hayat desen yok arkadaş desen adam akıllı yok. Şu durumda hayatıma birini de dahil etmek istemyorum çünkü olacakları biliyorum. Karşı taraf beklentilere girecek çoğunu karşılayamayacağım. . Aileden bir beklentim yok halen köye gidip ev yapıp masraf yapma derdindeler. Ben diyorum ticaret yapalım tamam sizin için artık geçmiş ama ben tek başıma bişey yapamıyorum. Eski kafada olan insanlara bişey anlatmaktan yoruldum onlarda haklı riske girmek istemiyorlar. Bakıyorum herkes arabasını vs çocuğuna verir. Bizim arabanın yarısı benim hakkım ama babam sürekli kullandığı için resmen sahiplendi. Aylık ufak bir maaşım var onu en iyi şekilde nasıl biriktirebilirim. İstanbuldan da sıkıldım nereye gidip çalışabilirim meslek vs yok çok kararsızım. Sürekli olarak kötü düşünceler içerisindeyim biraz düzeliyorum yine aynı