Evrim bu sözün tersine işler.
Sosyo kültürel düzeyi yüksek insanlar bireyselleşmelerini tamamlamıştır ve kendileri için yaşamak isterler. 1-2 den fazla çocuk yapmazlar.

Fakir, felakete uğramış, sakat insanlar çok çocuk yapmak isterler. Çünkü çocuk genetik olarak sürünün ve türün devamı için bir şanstır.

O yüzden büyük kıtlık, adet ve savaş dönemlerinde üreme iç güdüsü artar. Refah dönemlerinde ğreme iç güdüsü düşer. O yüzden fakir ve eğitimsiz yığınlar eğitimli ve zenginlerden çok çocuk yapar. Ve fakirliğin cahilliğin daha da yayılmasını sağlarlar.

Bu bir tercih değil evrimin getirdiği bir davranış tarzıdır.