1979 doğumluyum. Çocukluğum çok güzel geçti. Ancak benim yaşadığım çocukluğu, şimdi kızım yaşayamıyor. Sapığın biri taciz eder diye ya da bir serseri arabayla çarpar diye sokağa bırakamıyorum.

Hepsini geçtim de, mutlu olmayı sevmeyen çok fazla insan var. Biraz önce forumdan bir arkadaşımız, yaptığımız Ramazan etkinliği için "2 kez bildirim" gönderdik diye bize kızdı. Konuya yazarak "neden sürekli bildirim gönderiyorsunuz" dedi. Halbuki bu İftar organizasyonlarını kar amacı güderek yapmıyoruz. Tam tersi, çok fazla uğraş ve sorumluluk gerektiriyor. Gelecek olanları tespit ediyoruz, durumu olmayanlarla, durumu olmayanlara yardım etmek isteyenleri buluşturuyoruz. Uygun bir yer ayarlıyoruz. Oraya nasıl gelineceğini, araçların nereye parkedileceğini, hangi vasıtalar kullanılacağını belirliyoruz. Bunlar için kimseden 5 kuruş almıyoruz. Ancak biz bu kadar çabalarken, insanlar eşleri ve çocukları ile gelecekken, birileri çıkıyor ve "Neden sürekli bildirim gönderiyorsunuz" diyor. Bu çok can sıkıcı. Tamam sen mutlu olmak istemeyebilirsin ama bırak da başkaları mutlu olsun.

Kendisinin ilk mesajını sildim. Sonra ikincisini yazdı, onu da sildim ve özel mesajla uyardım. Fakat anlamadı ve bir süre uzaklaştırmak zorunda kaldım. Bunu yapmayın arkadaşlar. Ülke olarak zaten yeterince gergin durumdayız. Bırakın da birkaç saat mutlu ve huzurlu olalım.