merhaba, öncelikle hepimize hayırlı ramazanlar dilerim
içim çok kötü sanki bıçak saplanıyor kalbimde çeviriyorlr gibi hissediyorum, annem 4. evre kanser hastası şuan yoğun bakımda ödem ve enfeksiyondan dolayı yatıyor
bugün doktor ümit yok umutlanmayın dedi dünyam yıkıldı ben annemsiz bir hayat düşünmemiştim hiç annemsiz nasıl olur düşünmemiştim hiç annem ben güçlüyüm oğlum dedi ama ne gücü kaldı ne umut bu bir gerçekti
dayanamıyorum ne yapıcağımı bilmiyorum internetten açıyorum dua ve sureleri okuyorum ama içim halâ aynı allahım sen çok büyüksün
bugün yarın yoğun bakımdan çıkıcak eve gelicek inşallah
Geçen Ağustos ayında bizler de çok ani bir şekilde babamın lösemi olduğunu öğrendik, aynı zamanda kendisi astım hastasıydı. Her hastane bir birine sevk ediyor ve hangi tür lösemi olduğu teşhisi tam olarak koyulamıyordu. İlik alınmaktan kan vermekten babamın vücudu adeta delik deşik olmuştu. Aile olarak inanılmaz zor bir süreçti ve hepimiz inanılmaz yıpranmıştık. Ziyaretçi olarak gidemiyorsan sadece 1 kişi kalabiliyor yanında oda 15 günde bir değişebiliyordu. Şükürler olsun tam 1 ay önce tedavimiz bitti ve babam lösemiyi yendi bizlere yeniden umut oldu. Tıpta sunulan tedavilerin elbette faydası vardır ama asıl tedavi insanın psikolojisin de yatıyor. Sana en büyük tavsiyem bu olabilir mental olarak, psikolojik olarak anneni ne kadar ayakta tutabilirsen hastalığı yenmen o kadar mümkün. Bir anne ve babayı en çok üzen şey evlatlarının üzüldüğünü görmektir o yüzden annene sakın kendini üzgün ve yıpranmış şekilde gösterme. Seni güçlü görmeli ki oda güçlü durabilsin. Allah yardımcınız olsun.