Hem biraz soyut hem biraz somut yaşadığımı anlatayım. Ölümcül kaza geçirmiştim. Çarpma anından sonra takla atıp kafamı vurdum sonra diğer şeride uçtum. Filmlerde illa görmüşsündür birini sandalyeye bağlayıp üstüne su atarlar uyanması için ve bu anı sandalyedeki kişinin gözünden çekerler, sandalyedeki kişi sesleri bulanık duyar ve gözleri kararık şekilde yavaşça açılır. Aynısı oluyor diyebilirim. Gözlerim yavaşça karararak tamamen gitti aynı anda sesler boğuklaştı konuşma sesleri çok karışık ve boğuk gelmeye başladı. Ve o gözünün karardığı an seslerin de gitmesiyle beraber öldüğünü zannediyorsun. Ölüm anı nasıl bir şey diye soruyorsan benim için böyle bir şey. Soyut olarakta şunu söyleyebilirim o an çok düşünme fırsatım olmadı ancak sadece şunu dediğimi hatırlıyorum, "şimdi mi böyle mi ölecektim, yapacak şeylerim vardı".